شیواشفاهی

و وقتی تاریخ به جغرافی پیوست و جغرافی به تاریخ می خواهد بپیوندد....

2011-09-19T01:49:00.001+02:00

دریاچه ارومیه یا اورمو گولی

خوب یک روزی در حدود پانصد سال پیش یک گودالی بود در ایران زمین در نزدیکی رود ارس همونجای که تیر آرش کمانگر افتاد. اون روزگاران این یک گودال بود و ناگهان باران شروع به باریدن کرد و اصلا این شعر را گلچین گیلانی در همین باب این شعر را سرود و نوشت:

باز باران

با ترانه

با گهرهای فراوان

می خورد بر بام خانه

من به پشت شیشه تنها

ایستاده

در گذرها،

رودها را اوفتاده

.....

برگه ها، آرام و آبی

برگ و گل هرجا نمایان

چتر نیلوفر درخشان

آفتابی.

سنگها از آب جسته

از خزه پوشیده تن را

پس وزغ آن جا نشسته

دمبدم در شور و غوغا

با دو صد زیبا ترانه

زیر پاهای درختان

چرخ می زد همچو مستان

آری دوستان، باز با ترانه با گهرهای فراوان و خورد وسط راه دو تا آذربایجان غربی و شرقی ، روی زمین، همونجایی که یک گودالی بزرگی بود ، وسعت این گودال حدود پنجاه و یک هزارو هشت صد و هفتاد و شش کیلومتر مربع بود و اینقدر از این بارون ها آمد و آمد و که پر آب شد لازم به تذکر است که در اون روزگاران قدیم آنجا یعنی در محل اون سوراخ وسیع شورزار بود و بیابانی بود و همه این حرفها پانصد سال پیش بود، چون این گودالی نمکی بود خوب معلونه آبش شور شد و آخرسرشد ، یکی از دریاچه های شور بر روی این کره زمین که حالا بعد ها شاید صدا در بیاید و گفته شود این کره اصلا اسمش زمین نبوده یک چیز دیگه بوده و از این حرف ها و خوب اصلا صاف بوده و یک یک آدم بی خودی بی سروپا پیدا شد و نوشت و گغت گرد است و بعد هم لابد جادو جنبلی نمود و آن کره مسطح را مدور نمود ، بگذریم .... این گودال که در شمال غربی ایران زمین قرار داشت و پر از آب شد و از درس تاریخ به درس جغرافی یک پرش با نیزه کرد و در وسط تشک قهرمانی فرود آمد و بیخودی اون وسط جا خوش کرده بود و حالیش نبود که باید به محل اصلی خود برمی گشت تا باز باران با ترانه بخورد بربام خانه .....

تا روزی که مغزهای متفکر به کار افتاد تا بار دیگر با زدن رکوردی باور نکردی این پرش را بسوی عقب انجام داده و عمق شانزده متری خود را از دست بدهد و عرض و طولش کوچک شود و همه و همه با این شروع شد که برای اصلاح و یک تفکر عاقلانه به جای دور زدن آن و میانبر زده شد و سر هرچی موجود زنده و غیر زنده بود را کلاه پهلوی گذاشتند و یک جاده باحال اون وسط زدند و چون می خواستند ایستادگی و سازندگی و خودکفایی را به دنیا نشان دهند تا به هشتادو هشت صد به نیت سال هزار سیصد و هشتاد وهشت زدند تا به این ترتیب با چماله شدن آن به راحتی قابل پرتاب با شتابی بالا و سرعتی در حد سرعت نور به دروس پرهیجان تاریخ شود و روزی مورخین در ویکی پدیا خواهندنوشت :

اورمو گولی یا دریاچه چیچَست یا دریاچه رضائیه یا دریاچهٔ ارومیه در شمال غربی ایران و در منطقهٔ آذربایجان واقع شده‌بود. این دریاچه طبق گفته مورخین در زمینه تقسیمات کشوری، بین دو استانآذربایجان شرقی و آذربایجان غربی تقسیم شده‌بود . دریاچهٔ ارومیه، بزرگ‌ترین دریاچهٔ داخلی ایران و دومین دریاچه شور دیا است این ردیاچه از رودهای سیمینه رود ؛ زرینه رود و گادرو بارانداز، شهرچای ،نازلو و زولا تغذیه می‌شد.

حوضه آبریز دریاچه ارومیه، ۵۱٬۸۷۶ کیلومتر مربع بود که پیرامون ۳٪ مساحت کل کشور ایران را در بر می گرفت. این حوضه دشت‌هایی مانند دشت تبریز ،ارومیه،مراغه، مهاباد، میاندوآب، نقده ، سلماس،پیرانشهر، آذرشهر و اشنویه را دارا بود و یکی از کانون‌های ارزشمند فعالیت کشاورزی و دامداری در ایران به‌شمار می رفت.

دریاچه ارومیه بزرگ‌ترین آبگیر دایمی آسیای غربی بود که در شمال غرب فلات قاره قرار گرفته‌بود. پارک ملی دریاچه ارومیه پس از مرداب انزلی، از جالب‌ترین و نغزترین زیستگاه‌های طبیعی جانوران در ایران به‌شمار می رفت. در حال حاضر ۲۷ گونه پستاندار، ۲۱۲ گونه پرنده، ۴۱ گونه خزنده، ۷ گونه دوزیست و ۲۶ گونه ماهی حیات وحش این دریاچه را تشکیل می داد.

آب دریاچهٔ ارومیه بسیار شور و میزان نمک محلول در آن دو برابر اقیانوس‌ها بود. به این دلیل، هیچ ماهی و نرم تنی به جز گونه‌هایی ازسخت پوستان در آن زندگی نمی کردند و آب آن هیچ‌وقت یخ نمی زد. شناکنندگان نیز می توانستند بر روی آب آن شناور می ماندند.

آب دریاچهٔ ارومیه از دستهٔ آب‌های کلروه سدیک بودد و گل دریاچهٔ ارومیه خمیری سیاه‌رنگ و جزو گل‌های کلروره‌ بود که دارای خاصیت درمانی برای بیماری‌هایی چون رماتیسم وآرتروز و بیماری‌های زنانه‌ داشت.

این دریاچه در خطر خشک شدن کامل قرار داشت و طی ۱۳ سال گذشته ۶ متر کاهش سطح داشت. اختصاص ۹۰٪ منابع آبی منطقه به بخش کشاورزی، تبخیر زیاد در پی گرم شدن هوا و برداشت غیرمجاز از آب‌های زیرزمینی در پی حفر چاه از دلایل خشک شدن این دریاچه بود.مورخان نوشته اند که این دریاچه خشک شد و درنتیجه هوای معتدل منطقه تبدیل به هوای گرمسیری با بادهای نمکی شد. در اعتراض به خشک شدن دریاچه در فروردین سال ۱۳۹۰ اعتراضی صورت گرفت. در مرداد ماه سال ۱۳۹۰ مجلس شورای اسلامی با دو فوریت طرح انتقال آب به دریاچه ارومیه موافقت نکرد و این امر به بحرانی تر شدن اوضاع دریاچه دامن زد، پس از خشک شدن دریاچه بارش باران نمک در بسیاری از استان های همجوار بارید و این امر منجر به آواره شدن ۱۳ میلیون نفر شد . دریاچهٔ ارومیه دارای ۱۰۲ جزیره‌ داشت که همهٔ آن‌ها از سوی سازمان یونسکو به عنوان اندوختهٔ طبیعی جهان به ثبت رسیده‌ بودند . جزیرهٔ اِشک، زیستگاه پرندگان زیبای کوچک، از جمله مرغ آتش و تنجه و همچنین تعدادی گوزن زرد ایرانی و گوسفند وحشی (قوچ و میش) به آن انتقال داده شده‌بود. برای گشت و گذار در دریاچه و جزیره‌های آن می‌توان از دو کشتی سهند و نوح، یا قایق‌های گوناگون در بندرگلمانخانه بهره گرفته می شد.بیاییم با هم نگذاریم چغرافیای کشورمان به آغوش تاریخ برود و همانجا بماند آری ،ما می تواتیم

پی نوشت:
گلچین گیلانی شاعر بزرگ گیلانی بود که ترانه باز باران با ترانه او را همه ما از بارها در کودکی خواندیم و لذت بردیم.

چشمان چون مهر او

2011-09-11T09:43:00.001+02:00

لباس سیاه پوشیده بود و غمناک نگاه می کرد و سکوت مرگ گلویش را فشار می داد و منتظر شکستن این بغض غریب بود و ناگهان گرمای آشنا دلش را گرم کرد و چهره اش را شاداب و چشمانش می درخشد همچو مهر

نمی دانم این گرمای آشنا کی دل ما را روشن می کند؟ کاش بیایید از این روزها برای دل و چشمان ما ....

امتحان می شود 1 2 3 یک دو سه ...

2011-09-03T23:04:00.000+02:00

یعنی الان معرکه بود

تونستم وبلاگم را باز کنم و به روز کنم و بگم چند ساعت پیش یک چیزهای دیدم، و فقط می توانم بگم، بعضی از مردم چقدر دو رو می توانند باشند.

تا زود

چه روزهای است این روزهای راهرو باریک زندگی

2011-07-03T11:42:00.007+02:00

"همه چیز اینجا پیچ در پیچ است و من در میان راهروی مانده ام که تنگ است و طولانی وتاریک و بی برگشت توی حصری که نمی شود از آن گریخت "

این ها را برایم گفت و دیگر سه تا گلوله اشک نمی دونم باید چه می گفتم ، می گفتم می فهمم که دروغ محض بود چون نمی فهمیدم ، می گفتم ببخش عزیزم چطوری رفتی تو این راهرو خوب از همون دری که رفتی توش بیا بیرون بعد می گفت خوب چقدر خنگی راه برگشت نداره درش یک طرفه است ...

ای بابا چه گیری کردم چطور بهش بگم تقصیر خودته باید مطالعه می کردی که گیر نیوفتی

اما نمیشه باور کن نمیشه به حرمت همون گوله اشک ها نمیشه اولی از غم بود دومی از درد بود سوی از واموندگی بود

پاکت سیگار را د آورد وتلاش را برای کشیدن یک سیگاررا آغاز کرد . اینجا صدا من بود که گفت :"نه!!!" "نمیشه!!!"

گفت :"خشن! جاده یک طرفه !! اتوبان بی احساس "

خندم و گفتم :" اگه اون راهروی که می گی هم مثل منه پس بیا با هم بریم توی اون راهرو چون با احوالات من خوب می خونه و من کلی حال می کنم توش نظم باشه "

گفت :" شیوا تو درست بشو نیستی اون مرغ یک پا که می گفتن ... اون همه یک دنده بودن ... همه لجبازی سر سیگار توی جان خودم ... بی احساس باشه نمی کشم این بار را هم تو بردی."

برایم از بی مطالعه قدم برداشتنش گفت و ریز نبودنش در داستان زندگی و از بالا نگاه نکردن را برایم گفت

وای دلم گرفت

چرا ما فقط امروز می بینیم

وای دلم گرفت

از فردای که انگار دیروزی نخواهد داشت

گفتم:" برگرد آرام دو قدم عقب را ببین شاید هم ده قدم. در پشت سر همه ما بسته است هرگز هم باز نمی شود. اما راه در پیش از رو را باید باز کرد و از دربسته باید یاد گرفت. شاید اون جلو دری دیگر باشد باید با به اون در نگاه کرد و از آن به سلامت گذشت

شاید هم نه صبر کن

شاید هم باید آن را از پیش رو برداشت

نگاه کن قدمهای که تا امروز برداشتی . می دانستی هیچ دری را برای تو کسی باز نمی کند تو باید خودت همت کنی و آن را باز کنی "

و دیگر سکوت .....................................

صدای ضربه های کلیسا همه سکوت سنگین را شکست

گفتم: "می دانی راستش این راه را که تو می روی، من هم می روم، او هم می رود. اما بگذار یک بار با درایت این راه را برویم و با هم برویم تو درد را می شناسی او را ه را میشناسد و من همراهی را بلدم. بگذار، عاقل باشیم، در این راه مشترک و سخت که در پیش روی ما است، باور کن من و او هم همراه تودر همین راهرور که میگی اسیرش هستی! راه برگشت نداری !باید در را باز کنی! خسته هستی! ما هم همینجا هستیم. فقط باید ما ا ببینی و بعد آن در را که راه ادامه زندگی است را بشناسی و باید اندیشید که باید از این در باید گذشت و یا باید در را از جا برداشت ؛ بیا همدیگر را ببنیم."

چشمکی زد و پاکت سیگارش را گذاشت توی کیف اش و قهوه اش را سر کشید وبا هم رفتیم زیر بارون این شهر خاکستری قدم بزنیم تا کمی خورشید را پیدا کنیم و امید را برای برداشتن سد های اون راهروری باریک و سیاه و بلند پیدا کنیم چون دیگر تو نیستی من و او هم همراه هستیم.

روز پدر مبارک باد

2011-06-15T21:37:00.006+02:00

نزدیک به چهار سال است از سفر اخرم به ایرانمان توی این غربت موندم و دیوارهای نامرئی من را بلعیده اند و خانه آزاد اینسوی خالی از صدای شما پدر عزیزم است

پدر عزیزم هشت سال پیش گفتید باید یا علی گفت و قدم در این راه گذاشت.

یا علی گفتم این راه را شروع کردم

یا علی گفتم در پایان راه ، نفسی راحت کشیدم

و یا علی گفتم و برای ایران عزیزمان و در این سوی مرزها هر قدم که برداشتم و پیش رفتم و باز هم پیش رفتم تا با امید در راه بمانم، پیش بروم و باز هم خواهم رفت تا به همه قولهای که به شما دادم برسم.

من علی علی گفتم اما امروز نزدیک به چهار سال است که کاملا دور از خانه هستم ودور از آن گربه نشسته در میان نقشه جهان وامروز با حسرت آن را می نگرم و باز علی را صدا می زنم و علی علی گویم و امید دارم که به زودی در خانه، دستان شما را ببوسم و باز هم برای ایرانمان قدم با اراده بردارم.

و باز هم روزتان مبارک باد پدر عزیزم

توی اون کوچه بن بست

2011-06-06T00:58:00.006+02:00

توی یک کوچه بن بست، دنبال یک همراه گشتن

توی اون کوچه باغی، دنبال یک جو محبت

توی اون شب تاریک، دنبال سوسو یک شمع

من وتو تکیه بر دیوار

یک سوال ساده

پشت این دیوار چیست؟

یک باغ سر سبز

یک باغ بهشتی

یک کوچه بن بست

باز من و تو در میانش

ایستاده ایم

نجوا ی صدای تو بود

وای

صدای آمد

ترس آمد

بر خود لرزیدیم

توی این شهر

باز توی کوچه بن بست ما

یک کم مهربونی

یک کمی راستی

باز اون صدای ترسناک

باز یک صدای آمد

باز ترس من

دلداری تو

بوس های تو

بوی اقاقیا

خوابی که حتی با بوس های بی پایان تو من را با خود نبرد

هزار و هزار تا داستان

امروز تنها

خاطره ای از اون بوسه ها

تو یادت هست

شب میاد

برای من

باز توی اون کوچه بن بست

من وتو

نگاه کن

او هم هست

برای شکستن دیوار

یکی گفت باید آن سوی دیوار را دید

حقیقت را باید جستجو کرد

دیوار این بن بست

را باید شکست

این قصه ما

فرباد ما

درد دل ما

آرام گفتی

باید بت درون را شکست

او رو بر می گرداند

دیگری می رود

...

باز گفتی

امروز داستان نامبر وان بودن است

وهیچ کس انگاری نیست

صدای در نمی آید

باز

آن صدا می آید

باز بنگ بنگ

آن دیگری آمد

باز شد روز جدید اما با همان قصه قدیمی

توی این کوچه بن بست

عجب خاطره ها داریم ما

باز صدای کیوکیو بنگ بنگ

ترس من

بوسه تو

فریاد او

و نگاهی همگی بر دیوار ته این کوچه پر خاطره ما

گذشت آن روز

هرگز فراموش نشد

دیوار ایستاده

کوچه هنوز بن بست است

آن دیوار ته کوچه ما

شاید یک باغ بهشتی

اما می دانی

هرگز نمی رود از یاد

بوس های تو در آن کوچه بن بست

بدون هیچ کلمه ای !

2011-05-16T10:09:00.003+02:00

پ.ن:اینجا جنگل های عباس آّباد است در نزدیکی کلاردشت

دیوار دوستی ما

2011-05-09T23:34:00.005+02:00

گاهی دوستی ها چون یک دیوار کاهگلی در کوچه باغ زندگی ست

زیبا ست

ولی بی اساس

با تکانی می ریزد

و با هر نم بارانی

شسته می شود

گِل می شود

و

در جوی میان کوچه زندگی می رود

و از او فقط "هیچ" می ماند

راستی

می شناختی آن دیواری که با اشک گنجشکَکِ اشی مشی شسته شد

روز مادر فرخنده باد

2011-05-08T07:25:00.006+02:00

اگر همه روزهای سال هم روز مادر باشد باز نمی توان به اندازه کافی بگوییم مادر گرامیخسته نباشی و سپاس از اینکه زندگی را از وجودت به من پیشکش کردی و هیچ سخن ندارم برای تاوان همه خوبی ها تو ، برای زحمات تو ، برای مهربانی ات
روزات فرخنده باد

به یاد ماهی های سفر کرده دوران ما

2011-05-06T09:07:00.000+02:00

ماهی، علف، آفتاب، پرنده،
سنگ، ستاره، انتظار، رود.
و من
همه
هرچه
هرچه که هست،
همه ما
فقط حسرت بی‌پایان یک اتفاق ساده‌ایم،
که جهان را بی‌جهت
جور عجیبی
جدی گرفته‌ایم
فراموشی
فراموشی
فقط فراموشی
سرآغاز سعادت آدمی‌ست!

شعری ار سید علی صالحی

نیمه اردی بهشت

2011-05-05T14:18:00.007+02:00

بهار به پنجره ها خانه تلنگر می زند

اردی بهشت سلام کرد

نیمه شد

و بوی یاس ها رازقی بابا را احساس می کنم

در وجودم

بوی خانه را

چشمانم را می بندم

پیچ های یاس بنفش را

بر دیوار خانه می بینم

صدای ولوله فرزاندان ایران زمین را

در حیاط مدرسه می شنوم

صدای زوزه باد

وای بیدارم نکن

از این خواب خوش

از این همه رنگارنگی خانه

از همه عشق

از همه زندگی

بوی خانه

باز نیمه اردی بهشت آمد

باز بوی خانه آمد

بیدار می شوم

در تاریکی

قلم می خواهم

و امروز باز بوی رنگ

شاید یاس ها را بکشم

نه

باز از نیمه های پوشانده شده قلم زدم

باز با رنگ از نیمه سیاه پوشیده نوشتم

و باز

بوم ها را

به نیمه در کفن پیچیده آذین دادم

تفکری که، در کفن سیاه پیچیده شد

نیمه ای که، کفن شد

استقلالی که ، نیمه اش تنها دیده می شود

امیدی که ، تنها نیمی از او حق دارد

فریای که ،در سینه مانده

امروز وقتی از تخت به پایین خزیدم

از آن خواب شیرین هراسان پریدم

تنها یک چیز برایم ماند

فکر حق مادر

فکر حق یک زن

فکر حق یک دختر

و حتی

فکر همه حق جنس مخالفم

و من و ما نیمه ایرانیان

همون نیمه ای که

نیمه اش پیدا است

پس نیمهِ نیمه، هستیم

هیچ می دانستی

در فصل رویش

در ماه بهشتیان

در روزهای زایش

ما هنوز نیمهِ نیمه ایران هستیم

و یک لحظه شاید بشود لبخندی زد که:

با همه برابری ها

اما افسوس

هنوز نا برابریم

امروز

....

امروز نیمه اردی بهشت است

فردا هم روزی است

برای زیستن

برای برابر شدن

برای یکی شدن

...

امروز نیمه اردی بهشت بود

یاس رازقی بابا حتما گل داده

پیچ یاس بر سر دیوار های خانه کوچه باغی خانه را عطرآگین کرده اند

دیوار خانه ما بنفش شده

فردا از رنگ بنقش یاس می نویسم

فرد ا رنگ بنقش یاس را روی بوم می کشم

همچو

شال بنقش بر روی شانه ام

برای برابری ام

برای یکی شدنم

با تو

تو که با من هم صدا هستی ،برای برابریم

....

.....

مرا به خانه ام ببر و دیگر هیچ

2011-04-12T16:40:00.007+02:00

شب آشیان شبزده

چکاوک شکسته پر

رسیده ام به ناکجا

مرا به خانه ام ببر

کسی به یاد عشق نیست

کسی بفکر ما شدن

از آن تبار خود شکن

تو مانده ای و بغض من

امروز و دیروز و روزها می گذرند و می روند و من هنوز میان افکار بی انتها کتاب بدست می گیرم. می خواهم بنویسم، نمی شود و قلم بر روی صفحه سپید سر نمی خورد و اثری از آن نمی ماند و اشک است، که بر گوشه گوشه صفحه نهفته درسینه، نقشی از یک سرود را می کشد.

با عزیز دلی و یار کودکی، از روزهای گذشته سخن از روزها ی کودکی می گفتیم و لحظه ای به یاد صداهای آشنای کودکی لبخند و تبسم با صدا و اما بعد یک سکوت همیشگی و بی پایان.

منتظر یک لحظه زلزله ای برای شکستن دیوارهای بین من و تو و او، برای ما شدن و های های صدای گریه ای که تمام می کند رویای این زلزله را و سینه که سنگ می شود و یاداش می رود که دوست می رود و من نگاهش نمی کنم و گریه که نمی آید و حتی خنده ها هم یادشون رفته بر لب من بنشینند و دیگر نمی شود نوشت ...

باز فقط سکوت را می نویسم ....

دلم گرفت. خسته بودم، رفتم سراغ صدای داریوش و با تک تک سلولهای این بدن آزاد ولی اسیر د انفرادی خانه ام درغربت گوش کردم و دلم یاد وطن کرد و هوس بوی مادر و پدر را کرد و اما قلم نمی نویسد تا راه را کوتاه کنم، کمی دوات برای نوشتن، وای بغضم داره می ترکد و دارم فرو می برم و باز بیرون می آید و باز بهار و این شکوفه های سپید باغ خانه من و در خانه سرد است و بی شکوفه ای از بودن ....

راه دور

سکوت

شب

سرما

قفس

گریه

بغض

و تو ای یار و دوست و مهربان صدای تنهایی تو و آواز سکوت تو همه درد امروز دل من شد و سرمای وجودم و دیواری که هرگز نمی شود برای ما شدن، شکست.

آواز و آواز و باز هم آواز از این دل دبوونه می آید و می خواند مرا به خانه ام ببر ودیگر هیچ نمی خواهم و نمی خواهم و آنجا در میان بازوان معشوق آرام بگیرم و بوی نای همه تنهایی تو را درمیان دیوارهای بلند یاد کنم.

بوی نزدیکی ما را باز هم از نزدیک و زیر یک بوم آبی و بی پایان نفس بکشم.

و باز از آن دوستی ها بگوییم،

از مهروزی

عشق بی پایان

بودن

وای یک نفس آزادی چه خوش است ....

امروز اقدام و پبشگیری کنیم ، فرا دیر است

2011-04-08T00:08:00.006+02:00

و امروز روز" بهداشت جهانی" بود و موضوع مورد بحث امسال ، مواد مخدر است این آتش خانمان سوزکه مدتها است که به جان کشور ما افتاده است، ایران بعنوان یک کشورهای که بیشترین مصرف مواد مخدر را دارد شناخته شده است. کشور ما متاسفانه در اعدام توزیع کنندگان مواد مخدر هم رتبه یک را در سطح جهان دارد ولی این سوال برای من همیشه مبهم و بی جواب است، اعدام راه مبارزه با مواد مخدر می باشد؟ سوزاند مواد مخدر که در سطح ایران قاچاق می شود راهی برای جلوگیری از مصرف این مواد افیونی است؟ در کشور اسلامی که طبق قوانین دینی ما مصرف مواد مخدر مجاز نیست و اعتیاد برای مسلمین ممنوع می باشد، چه باید کرد که آینده_سازان ایران را از ابتلا به بیماری اعتیاد واکسینه کنیم؟ می دانیم که درمان آن با اعدام و گرفتن جان قاچاقچیان راه مبارزه نیست.

به امید روزی که مصرف مواد مخدر تنها در صنعت داروسازی و خدمات درمانی و پزشکی باشد.

بوسه ای بر گونه بهار

2011-03-21T03:33:00.007+01:00

سه ساعت و سی دقیقه پیش وارد سال یک هزار و سیصد و نود شدیم ، آری، روز نو شد و اما سالی که گذشت با مصیبتی برای مردم ژاپن به پایان رسید و در سال هزار و سی صد و هشتاد و هفت ما شاهد تحولات برزگی در کشورهای عربی بودیم انقلاب تونس و مصر و جنبش های مردمی در بحرین و اردن و مراکش و یمن و همینطور در لیبی . آری سالی بود که آب حق بشر شد و نه نیاز بشر ، صد و بیست و دو کشور به این حق رای دادند و .... خیلی اتفاقات دیگر رخ داد ولی باز زمین ما چرخید و چرخید و اجازه داد تا ما به بهاری دیگر سلام کنیم.

زمین دوباره سبز شد

زمین دوباره روید

زمین دوباره زنده شد

و باز بلبلان می خوانند

و در دل همه ایرانیان امروز نوروز شد، دلهایتان شاد و امیدتان ماندگار و فردایتان سبز باد.

....

صدای از دور می آید

گوش می کنم

آرام و با ترنم می گوید

می بینی سینه البرز و زاگرس را

می بینی شقایق را

می شنوی بلبلان را

گفتم آری

گفت پس آغوش باز کن

و به بهار بگو سلام

و به یاران بگو

نوروز خجسته باد

من از درون غصه ها و قصه ها بر آمدم ....

2011-02-11T10:20:00.010+01:00

الان اولیور همسایه دیوار به دیوار خانه من آمد در زد

گفت: شیوا سه روزه از تو خونه تو فقط داره صدای تکراری را می شنوم!!!

چیزی که سابقه نداشته!! نگران شدم ! این چه می گوید؟ این یعنی چی؟این آهنگ و موزیک یکجوری است؟ یعنی چی؟

گفتم :می گوید
خانه
آشیانه
امید
گرما
زندگی
آسمان آبی
...

گفتم : یعنی
نفس کشیدن
طلب آزادی کردن
همیشه روز بودن
پایداری بودن
پرواز کردن
یکی بودن
باهم بودن

....

گفتم: این موزیک همه عشق یک ملت با هم است
این موزیک همه ملتهای دنیا است
فریاد دل همه انسان های است که خود را متعلق به همدیگر می دانند
...

گفتم: اولیور این یعنی سبز بودن ،اگر دور هم باشیم ،اگر زیر آسمان خاکستری کشور شما باشیم

خانه ما جای دیگر است و با خونی که در این رگ هایمان جاری است از زیبا روی می گوییم.که دلمون برای بوی جوی های و خاکش تنگ است!!!

اولیور من را نگاه می کرد و اشک های که می ریختم را نگاه می کرد و سرش را انداخته بود پایین...

چی داشت به من بگه آخه، حرف های همیشگی اش.

همیشه می گوید، من همه تحسین دنیا را برای تو و هم نسل های تو دارم،که انقلاب دیده اید و جنگ را لمس کرده اید و باز هم ادامه زندگی می دهید و ثانیه ها را دوست دارید...

ادامه دادم می دونی: "اولی " این آهنگ یعنی ،
وطن

کشور
خانه پدری
مام وطن، که من را به آغوش می کشد وهمه گرمای بودن را فقط درآن دیار دارم

اشکی بود، که می آمد و دلی که فشار می داد و دردی که ملت مصر با بودنشان در میدان التحریر هزار بار بیشترش کردند، یک کلینکس به من داد و بعد اش یک شکلات تلخ با طعم پرنقال و گفت: می دونم ...

بهش گفتم: فنقلی های منتظر هستند! باید بروم وحاضر شوم ... (مگه این اشک می گذاشت و هنوز هم نمی گذارد ......)

فقط آرام گفت: هشت سال است، ما همدیگر را می شناسم، با هم درس خواندیم، با هم قوانین را زیر و رو کردیم، با هم امتحان دادیم و چند سالی است با هم همسایه هستیم ولی هرگز اینجوری ترا ندیده بودم . مواظب خودت امروز باش

چند قدم رفت و برگشت پرسید: شیوا به فارسی گفته بودی، کشور چه می شود؟

گفتم : وطن

تکرار کرد:"وطن " ؛

همون موقع صدای همایون شجریان بود که دیوار های ذهن من را می شکافت و می گفت :وطن نظر فکن به من ..... همیشه با تو بوده ام .... برای تو به راه تو شکسته ام .....

و اولیور هم باز من را نگاه کرد و گفت: "وطن"

نیلا

2011-01-08T11:14:00.003+01:00

این آسمان آبی آبی
ابر های سپید
درخشش خورشید خانم در میان نیلا
چه آسمان زیبایی دارد امروز ما
امروز
هجدهم دی ماه است
پرنسس ما قدم رنجه کردند
خوش آمد
مهربانی کرد

سلام به سال دوهزار و یازده میلادی

2010-12-31T21:06:00.017+01:00

تفریبا تا یکساعت دیگه این سال میلادی می رود و جای خودش را به سال جدید میلادی می دهد. سالی می رود که من با داد وبیداد بر سر باراک اوباما شروع کردم تا ساعتی دیگه تموم میشه.

سالی که دیروز دوستی آلمانی دلیل آغاز اش را در ابتدای ماه ژانویه نمی توانست برای من توضیح دهد.

مسیر زندگی با همه پیچ های که دارد گذری است برای رفتن، این مسیر امسال خیلی سرد بود وهنوز هم سرد است، ولی سالی بود که دوست اش داشتم، مانلی خانم ما رفتند. مدرسه تا الفبای زبان فارسی را یاد بگیرد و برای من فارسی بنویسد. حیف که روز یک مهر در خانه نبود تا او را بدرقه کند. اما در این گوشه دنیا به کودکانی فارسی یاد می دهم این شاید بهترین هدیه امسال بود.

باز هم یکسال دوری و یک سال بزرگتر شدن و سختی غربت را با مغز استخوان تحمل کردن و یاد گرفتن؛و این بهترین توشه سال پیش بود. سالی که می رود، اما تو و من به انتظار بهار می نشینیم، تا همان برفهای سپیدی که زیر پایمان خش خش می کرد، ذوب شود به سینه خاک رود و جوانه های سبز امید دشت زندگی را به رنگ سبز نشاند و در میان دلش در گوشهِ گوشه اش شقایق ها به گل نشیند. نوروز می آید و بوی یاس های زرد باز توی کوچه باغی بپیچد و بوی عید آید و ماهی قرمز توی تنگ بلور و کنار هفت سین . .

، دلم ایران خواست. دلم آغوش مامان و بابا را خواست.

دلم وطن را خواست با همه قشنگی ها و سخنی هایش و همه هوای آلوده اش. همین هوای آلوده ای، که روزها است گریبان شهر من را گرفته ول نمی کنه و نمیره پی کارش و دارد در پایتخت ایران جان می گیرد.

شهرمن، همون شهری که امسال با آلودگی آب آشامیدنی هم دست وپنجه نرم کرد. نوزادان و مادران شیرده و جنین ها باید به فرمایش خانم وزیر آب شیشه ای بنوشند!!!؟آری می گوییم بنوشند چون آب تهران هنوز آلوده است.

امسال ببر سیبری آوردیم و بعد هم تو باغ وحش کشتیم اش، شاید به اون هم باید آب شیشه ای می دادیم!!! امسال در همین روزهای آخر خواندم، محمد درویش،درویش محیط زیست ایران دیگر نمی نویسد. نوشتن او را دوست داشتم. کاش بنویسد.

دو سال و سه ماه و هفت روز ایران را ندیدم، که بتوانم از خودم بگم چی تغییری کرده است. آیا اصلا حرفی می توانم بزنم؟

اینجا تو غربت خیلی تغییرات انجام شد و خیلی ها، خیلی کارها کردند. شاید برای من تنها تظاهرات ضد انرژی هسته ای و جابجای زباله های اتمی بود. از آن جالب تر و حساس تراین بود که از امسال آب دیگر "نیاز" انسان نیست بلکه "حق بشر" است و آب را بخشی از حقوق بشر دانستند.

درسالی که گذشت اینور آب هم، خیلی ها، خیلی حرف ها زدند مثل این آقای زاراسین در این مملکت ژرمن ها، که همه ما خارجی ها را شست گذاشت کنار دیوار.

اما ولی اما،من راستی راستی ،با این درس و مشق ازداوج کرده ام و سالی که گذشت، هم مثل همیشه نتوانستم ازش دور بشم و ایشون هم نتوانست توی دل من جای خودش را به چیز دیگه بده! ببنیم سال دیگه اوضاع چطور پیش می رود! می شود واسه اون هوو پیدا بشه؟!! بعد لابد می رود به دادگاه خانواده شکایت می کنه!! :-)

الان دارم از پنجره بیرون را نگاه می کنم و زیر نور چراغ برف ها باغ خانه ما مانند پرده از نقره می درخشد و از دور پشت اون برج ها بلند آنشبازی دیده می شود و برو بچه های کوچه مانند شب چهارشنبه سوری خودمون دارند ترقه و نارنجک می ترکانند. اینجا تا یک ساعت و یازده دقیقه دیگر سال نو می آید و جای سال کهنه را می گیرد.

ساعت روی میز تیک تیک می کند و من از دور صدای ضربه های ساعت روی دیوار خانه عمه جان را می شنوم. سال نو می شود و سال نو به همه دوستان خارج از دیوار های مام وطن مبارک باد

راستی سال دوهزار و یازده می رسد، پس مبارک باد

چه یلدای است امسال؟؟

2010-12-20T22:57:00.008+01:00

هفت سال پیش در ایستگاه مرکزی قطار فرانکفورت خبری که بر روی صفحه تلویزیون دیجیتال آن درج شد من را میخ کوب کرد

خبر اینگونه بود:"شهر تاریخی بم در کشور ایران به دلیل زلزله نابود شد و هزاران هزار نفر در زیر آوار هستند" . همه ایستگاه روی سرم خراب شد.

بم افتخاری از شاهکار معماری ایران نابود شده بود، اما به تاریخ وطن و همه اعتقادتم به ایران بی انصاف شدم و گفتم، اون خوب خراب بشه اما انسان ها که زیر آوار هستند!!

طبق معمول همیشه اون روزهای غربت نشینی، موبایلم شارز نداشت دویدم به سمت باجه تلفن و شماره دوستم را در انجمن حمایت از کشورهای جهان سوم وابسته به واتیکان را گرفتم. تا گفتم، الو

گفت: شیوا فامیل تو حالشون خوبه؟!

گفتم : زابینه، همه اونها که زیر آوار هستند فامیل من هستند یک جلسه اضطراری می خوام! همین امروز ! همین الان! هر شهری که شماها بگه! باید یک کاری بکنید!

گفت: ایران کشور تو هست و تو بهتر می دونی ما برایش چه باید بفرستیم و چطوری هماهنگی کنیم.

یکساعت و نیم بعد از اون توی شهر کلن دور یک میز نشسته بودیم و داشتیم نیازها را بررسی می کردیم. هزارن هزار بسته که تحت حمایت دولت و کلیسا های آلمان روانه تهران و بعد به بم فرستاده شد. هزاران ایرانی با کمک دوستان خارجی خود و انیستیتوها برای ایران بهت زده نیرو و کمک اولیه جمع می کردند، آن روزها هم دلشان برای ایران تپیده بود! آن روزها هم معنای این چهار دیواری وطن را حس کرده بودند. آنر روزها هم با هم بودند و همراه هم بودند ...

از همه دنیا از امریکای جهان خوار!! و آلمان و هند و ...

راستی می دانی....

اما بم هنوز سر پا نیست

اما بم هنوز خرابه ای است

اما بم هنوز نیازمند است

دیشب در شبی ، که داشتیم با بر و بچه ها، پیامهای شب یلدا را با هم رد و بدل می کردیم،

خبر آمد " زلزله شش و پنج ریشتری استان کرمان و هرمزگان و سیستان و بلوچستان را لرزاند." مرکز آن چند کیلومتری بم بود.

از بم چه مانده است که باید باز هم نابود شود؟

عکس به یاد ماندی حسن سربخشیان که اشک را به چشم همه کسانی آورد که در این سوی اب برای بم گریستند ودرک یک زلزله ویرانگر را به انسان ها یاد داد باز جلوی چشمم آمد.

امشب شب یلدا است ما در پی تزیین میزی پراز انار و آجیل و چیز های جور واجور دیگه !!

یکی در درد از دست دادن عزیزانی زیر آوارهای زلزله .

امشب تو و من حافظ باز می کنیم و کودکانی در آرزو دست نوازشگر مادر.

امشب ما انار سرخ دونه دونه با نمک و گلپر به دهان می بریم، او تنها در خلوتی در فکر آینده.

نمی خواهم امروز بگوییم نقطه (.) و نمی نویسم نقطه (.) ،چرا که امیدی زمزمه می کند، که فردا شاید راهی باشد و گذری باشد برای رسیدن به جای که گرمای طلیعه های خورشید خانم نوازشگر دل همه می شود.

امیدی می گوید فردا زیبا است

امیدی سپید را بر این دل غمگین امروزمان باید منتظر باشیم چرا که سپیدی بر سیاهی حاکم است

اما با زلزله باید چه کنیم

در این شب یلدا

در این شب چله

به یاد هم میهنانی باشیم که زلزله در این زمستان باز ، داشون را زمستون کرده است

سرد است ولی گرمای دلمون را با انهایی که درد دارند و در زندگیشان زلزله افتاده تقسیم کنیم

به یادِ تنهایی آنها باشیم که تنها هستند،

و تنها لحظه با آنها باشیم

به یادِ مهرورزی دیروز آنها باشیم،

امروز ما مهرورزی کنیم

به یاد ِ دل درد دیده آنها باشیم،

و ما امروز خوب باشیم

شاید این بهترین یلدا زندگی ما باشد

به یاد همه آنان که" مجبور" هستند این بلندترین شب سال را تنها باشند

فقط به یاد پرواز همیشگی شهداد

2010-11-17T08:02:00.004+01:00

در جستجوی تو

بر درگاه کوه می گریم

در آستانه دریا

در معبر بادها می گریم

در چهار راه فصول

در چهار چوب شکسته پنجره ای

که آسمان ابر آلود را

قابی کهنه می گیرد

. . . .

به یاد پسر عموی عزیزم که هر سال داغ نبودن اش دلمان را بیشتر می سوزاند

برایت از چه بگوییم

برایت از چی بنویسم

برایت و به یادت هنوز آن فانوس را روشن می کنم و نگاه می کنم یاد صدایت می افتم و به یاد آن قران کوچک امروز روی میز من است و نامت و تصویرت و خبر پروازت

....

شهداد عزیزم امروز دوستی پرسید بالا بودن تصادفات را می شود بلایی طبیعی دانست و میشود در دستان حوزه های علمیه سپرد؟ می توان، عزیز دلم ترا را هم برگرداند؟؟ شقایق امروز نوشته عاشفت هست برایت از ته دلش نوشته است و من برایت امروز توان نوشتن ندارم. دلم از رفتن بی دلیل پر دلیل تو گرفته است.

شاید روزی در ایران ما هم جان انسان ها ارزش داشته باشد و برای حفظ آن تفکر کنند و گامی بردارند.

فقط میدانی این ماه نوامبر را اصلا دوست ندارم.

"آن روز بعد از امروز"

2010-11-12T18:48:00.005+01:00

دیروز نوشتم:‏

نمی دانم
باید فریاد را نجوا کرد
شاید هم
باید نجوا را فریاد زد

فقط

باید عشق را به هر زیانی و گویشی گفت

و امروز می گویم:

و در دل پنهان نکرد
می دانم

تفاوت آوای، آواز عشق تو و من
وای چقدر سخت است

چه دیواری محکمی ست

این دیوار را می خواهم

بشکنم

شاید

امروز

او از آواز می گفت

بیات اصفهان ،بیات کردی ، بیات ترک
آن دیگری از شور و شهناز

و .....

می گویند

سرم گیج می رود

تنها در زیر این سقف بلند

به شعرمان می اندیشم

باید بسرایم

آوازش کنیم

حتی اگر

تو در شور برای این دل خسته من بخوانی

من برای تو در بیات اصفهان زمزمه اش کنم

کلمه "عشق" را
من نجوا کنان و در پرده از التماس
می خوانم
تو همان قصه دل من را فریاد می زنی
همه آرزوی دلت را، می طلبی
و گاهی هم

....

همین یک کلمه

"عشق"

بیا با هم ،

هم صدا می شویم

هم سرا می شویم

آرام آرام

او ست

که تنها می نگرد

بی صدا می ماند

کاش و ای کاش

کاش همسفر می شدیم

کاش سفر می کردیم

بار سفر را می بستیم

در سفرنامه خود از یکی شدن ها

شعر ها می سرودیم

و دستگاه آواز این شعر را

من و تو

خودمان انتخاب می کردیم

گاه در این شعر

آوای من به التماس بود

گاه

صدای رسای تو در فریاد

من نجوا کنان می خواندم

اما با تو می خواندم

تو فریاد می زدی

برای من می خواندی

کاش و ای کاش

همه آواز زندگی را

برای "آن روز بعد از امروز"

با من می نوشتی

ترانه‌ی آب دریا

2010-10-26T00:39:00.003+02:00

دریا خندید

در دوردست،

دندان‌هایش کف و

لب‌هایش آسمان.

ــ تو چه می‌فروشی

دخترِ غمگینِ سینه عریان؟

ــ من آب دریاها را

می‌فروشم، آقا.

ــ پسر سیاه، قاتیِ خونت

چی داری؟

ــ آب دریاها را

دارم، آقا.

ــ این اشک‌های شور

از کجا می‌آید، مادر؟

ــ آب دریاها را من

گریه می‌کنم، آقا.

ــ دل من و این تلخی بی‌نهایت

سرچشمه‌اش کجاست؟

ــ آب دریاها

سخت تلخ است، آقا.

دریا خندید

در دوردست،

دندان‌هایش کف و

لب‌هایش آسمان.

شعری از : فدریکو گارسیا لورکا

وطن

2010-08-20T11:12:00.005+02:00

دلمان وطن را خواست
دلمان ایران را خواست
نه راستش را بگم ، نگم
می گم بواشکی هم نمی گم
دلم بوی آغوش مامان خانومی و بابا جونم را خواست
اینها همش بهانه است اصل نظام خانواده نشانه است
دوستتون دارم زیاد و فراوان

این را هم کردم پی نوشت چون باز باید می گفتم، که من همان تک درختم و این دل من حکایتی از دل لیلی و مجنون دارد

مامان خانومی باور کنید
حکایت این دل خسته ما جاودانه می شود
بابا جونی باور کنید
تا این جهان بر پا بود این عشق ما بماند به جا

و فردا پر آفتاب ما زود می آید

2010-08-18T18:29:00.009+02:00

در تنهایی امروز
خانهِ غربت ام
آشیانهِ دورام
در این خانهِ تنهای های من
میانِ کوچهِ دوستی ها
خانه ات را یافتم
به درِ خانه تو کوفتم
آن کلونِ کوچک را کوفتم
من هستم
من یک زن
. . .
تق، تق، تق
در می زنم
باز می کوبم
فقط و فقط
یک؛ لبخند
یک؛ تبسم
آن نگاه به آفتاب

در میانه بودن
آن نقش نور
بر صفحه؛
حتی صفحه ای سیاه
خواندم
سرودم
بر در کوفتم
و آواز را سرودم
رقصیدم
من همان ام
من همو ام
و

فردا نوشتم!
برای دری که باز نشد

سنگ شدم!

کوه شدم!
کتیبه ها بر سینه کوه ها تراشیدم
درِی باز نشده

صبرکردم
حتی زیر آسمان ابری
و آن شلاق باران

در یک مهمانی

این طوفان آشفته
و
اینجا تنها سکوت را شنیدم
هیچ و باز هم هیچ

در پس آن آشفتگی ها
شاخسار شکسته
و دل ها ی
شاید به باد رفته

آن فریاد به زنجیر کشیده

نه نه و هزاران "نه"

الف، میم، ی، دال

خانه همینجا ست

و من آن مهمانم

مهمانم

به دیاری در دور دست

اما
میهمانی بی میزبان
یک دم
یک نفس
و او بی صدا

خروش ام بی آواز

بی صدای پر صدای ام
باز دری را می زنم
باز آوازخوانی من
باز فریادِ بی صدا یم
توانی نمانده!
آسمان بی ابراین روزهای من
شاید هم او

و باز هم برای

الف؛ میم، ی ،دال
و منم که می رقصم

در پشت این در

در پی این ابر
شنودی

صدای تار خنیاگران

. . .

فقط در دل من

نوازشی برای سینهِ سنگین روزگار

و درکوچهِ دوستی ها

فقط و فقط
صدای رقص این پای بی بند من
چرخشی
و باز چرخشی
آشفته و عاشق
بی آواز
بی آوا
بی کلام
تنها چرخان

من هستم

در می زنم

من یک زن هستم

بر کلون خود می کوبم

آن کلون کوچک

بر سر راه هزار راهه

اما خودش

دل بی بند من

در آغاز بیراهه
ره همین است
همه نور اینجا
و

الف و میم و ی و دال

با هم نوشته ام

بر سر در مرزها

مرز تفاوت ها
مرزی در دور دست ها

رقصان

پایکوبان

صدایی نمی آید

آوای بی کلام

کلامی برای

چرخ چرخان من

فقط زیر

نوراین آفتابِ سرد

تنِ گرم من

پنجره های باز

و شاید تو بشنوی

آن کلام پر صدا

صدا مرا

و باز من

می نویسم

اما این بار

با هم

کنار هم

یک کلمه

وآن را برای تو با خطی زیبا می نویسم

می دانی آن همه حرف من
آواز رقص ها ی بی صدای من
فریاد در بند من
و اما
فردا پر آفتاب ما

"امید"

بود

. . . .

2010-08-10T18:38:00.001+02:00

تــو اگر در طپش بــاغ ، خدا را دیــدی
همت کن
و بگــو ماهی ها
حوضشـان بی آب است
سهراب سپهری

بزن بريم باد و باد ! بزن بریم از اينجا!

2010-06-26T13:51:00.008+02:00

بزن بریم به سرعت برق و باد

بزن بریم از اینجا
بزنم بریم عشق و داد وبداد
بزن بریم از اینجا

امروز می خوستم به بابا روز پدر را تبریک بگم. به این پدر من با چه کلامی باید بگم ،"روزت مبارک" و یا باید با چه شعری وصف دلتنگیم را بگم، با کدام تثر باید برایش از تنهایی این غربت بگم، باید بگم! یا اصلا باید سکوت کنم! و نگویم. نگویم؟! شاید هم بگویم اصلا فریاد بزنم از دلم بگم با طنز بگم و باز باید پای آقای شوشو را بکشم وسط و این ایرنه بیچاره را بیارم وسط ،یا قضیه درد و دلم را با کافه دار کتابخونه به قلم بکشم.

نه نمی توانم بابا جان اصلا با هیچ کلامی نمی توانم بگویم "متشکرم" و "روزت مبارک" من اینکاره نیستم. بابا جان شاید هم بگویم و با همان نثری که می گفتی دوست داری، بگویم،بگویم دوستت دارم. فقط برایت تعریف کنم، دوست دارم، آنقدر که از صبح پای رفتن را از من گرفتی، صدای گرفته ات که ته دلم را لرزاند. آره، برای سال دوم که روز پدر پیش شما نیستم، اگر بخواهم شیوا لوس خودت باشم، الان همه چیز رامی اندارم، گردن مشق و درس؛ نه! این بار نمی خواهم کاسه کوزه را سر مشق های ننوشته بیندازم؛ ولی باید بزنم و کاسه بشقاب را وسط آشپزخانه درس بشکنم. که اسیرم کرده، الان به ادبیاتی برایت مینویسم که عاشقوتون هستم، آنچه که بسیار آن را نمیخواهند نوشتن بدانند و اصلا آن را بفهمند و آن را ادبیات فارسی نمی دانند و همان ادبیاتی که با آن بارها به این یک یکدانه ات خندیدی و گفتی: دختر من می نویسد! اما کی می فهمم و سرو ته آن را درک می کند خدا می داند وبس! دخترک تو باز رفت رو منبرمثل همیشه انشاء عشاق می نویسد. چه برای خودش چه برای اخوی محترم و نمره بیست می گیرد. حالا چه جوری؟! خدا عالم است و بس.

بابایی امروز گفتم: شهریور نشده کارم تمومه و دستی رو سر کله قانون فاضلاب بلاد خارجه کشیدم.خوب فاضلاب اینها مهمه و زیاد هم مهمه که خارجی آوردن روش کار کند. ته سیگار های اینها خیلی ارزش داره. مفت مفت مخ بکار گرفتن. خوب خود خواسته را جای گله و شکایت نیست.
ولی بابای نازنیم خوب میدانی این هدف من در زندگی نیست، هدف آن است که من را با آن بزرگ کردید، خودتان و مامان خانومی هم می دانید هدف آن خاک پاک است من را با خاک و آب بلاد خارجه چه کار است.هدف اون خاکی است که بر آن بزرگ شدم و شکل گرفتم و شیوا شما شدم.
بابا جونم، نگران نباشید؛ مگر می شود آن نگاه را یادم برود که در فرودگاه مهرآباد به من گفت:" همیشه ایرانی بمان" و بعد چندین سال نگاه تحسین آمیزت وقتی اولین بار به خانه خودت درغربت وارد شدی و پرچم ایران را در گوشه این کلبه درویشی دیدی و تنها یک کلامه و بعد برای من همه آرامش دنیا در نگاه ات آوردی و گفتی:" پرچم ایران" و با همه وجود در نگاهت خندیدی.
راستی، می دانستی عاشق اون خنده نگاهت هستم و شاید من ومحّمد رضا خوشبخت ترین فرزندان دنیا باشیم، که پدرو مادرمان با خنده نگاهشان همیشه ما را تایید کرده اند و چشمان خندید وقتی راضی بودند. دوست داشتنی ترین ها دنیا دوستتان داریم.
همانطور که قول دادم، این مشق هایم را می نویسم و خوش خط هم می نویسم. با همه مشکلات این غربت که با من بوده و هست ولی به سرعت برق و باد می خواهم همه کوله بار را ببندم و توشه این عمر دوری را بردارم و بیایم، به امن ترین خانه دنیا که آغوش شما است. که عشق واقعی را در آن گرما را آنجا جستجو کنم و بگوییم "هرچه باد و باد! "
حالا فکر کنم خیالتان راحت است که عشق چیست و معشوق کیست ؟ اینجا خانه من نیست، خانه من کنار شما است. سرای من در گوشه دل شما است، بابا جانم.

یک نگاه مهربان و شاید نگاهی برای خداحافظی

2010-06-16T23:01:00.005+02:00

ازوبلاگ سام خسروي‌فرد

وقتی که عامل انقراض آنتيلوپ سايگا (Saiga Antelope)، بيماري واگيردار عفونيِ پاسترولوسيس (Pasteurellosis) بهمراه کاهش سیستم ایمنی می باشد. میکروبیولوزیست ها عزیز ،شما همکاران گرامی قضاوت کنید؛ آیا این نگاه پاک و ملتمس را می توان دید و هیچکاری نکرد و دست روی دست گذاشت.

Student Conference on Microbial Communication

2010-06-15T12:21:00.002+02:00

The conference aims at young scientists from different life science disciplines. We would like to bring people from all disciplines together to discuss the newest achievements in the field of microbial communication.

Microorganisms interact and communicate with their environment in various ways. With regards to this complexity of interactions we structure the conference in five broader parts tackling the interaction of microoganisms with ..

... Micoorganisms
... Humans
... Higher Organisms, e.g. Plants, Insects, etc.
... Environment
And one session about Bioinformatics and Physics which play an important role in developing methods and models for the analysis of microbial communication.

There will be a session for each section, introduced by a keynote lecture and a workshop given by a renowned scientist of the respective field.

سه نقطه پشت سر هم

2010-06-09T09:17:00.008+02:00

یک بار پیش خود نوشتم :

„Ich bin ein ich.“

و نگاه کردم. به درونی که فکر کردم، می شناسم. به چهاردیواری که فکر می کنم، ساخته من است و خشت خشت آن، که" خود" قالب زده ام.
بر دیوار آن ماله عشق کشیدم. من در این میان تنها" آه" بودم. در میان کاشانه در درون فریاد می زنم: آیا من یک من هستم؟ برمی گردم، و دیوارها را نگاه می کنم و سه نقطه پشت سر هم را اینگونه " . . . " در فکرم کنار هم می نشانم.
حال شاید این همان حضور حادثه گونی باشد که حضور من و فقط من است. آیا تو هم حادثه هستی؟ هنگاهی که من می خواهم ادامه دهم و در ادامه آن نقطه ها کلمه ای بنشانم به یاد یک لحظه باز می ایستم. آن خاشاک را با اتگشتانم شکل دادم و خشتی ساختم.
ای وای این دیوار که من در آن محصورم چقدر بلند است و در سایه ای نشسته، دیگر لحظاتی را با سکوت می گذرانم. نه ،این فکر من بود و من نادان بودم به گذری تنها دراندیشهِ بسته ام.امروز می خواهم قفل ها را باز کنم و این چتر آبی لاجوردی با دسته نقره ای رنگش برروی میز کناری از همه دنیا برای من فلسفه جدید را ساخت و پاره های اندیشه ام را در گوشه ای از حیاط خانه بهم چسباند. آهسته بر سر پنجه از سالن بیرون رفتم و باز به دنبال خاشاکی که دیواری جدید را بسازم و برای آن پنجره ای، بعد از این در پی" . . ." می نویسم و شاید دیگر دیوارها در سایه سکوت نیستند. حتی اگر . . . و آن منِ، من امروز سکوت نمی کند ومنِ من خشتی برای فردا قالب می زند و او من هستم.

پ.ن:جمله فوق بمعنای "من یک من هستم "از نوید کرمانی شاعر فیلسوف و نویسنده ایرانی است که کتابهای او شاهکاری در ادبیات آلمانی است. زبان سخن او را دوستان آلمانی من " سبک نوید کرمانی" می خوانند.

درخت خرمالو

2010-06-08T15:52:00.007+02:00

و امروز با زیباترین یادگاری دنیا من سخن گفتم و او با نرمترین انگشتان دنیا اشک را از گوشه چشمان من پاک کرد و به من گفت شیوا جانم اشک نریز و من اشک ریختم چون دلم برای درخت خرمالو تنگ شده است.

در حیاط خانه قدیمی

درخت خرمالو

سر به زیر

فروتن

ساکت

و دیگر هیچ

ناگفته

پاییز آمد

. . . .

زمستان آمد

وامروز بهار

هزار بوسه بر درگاه تابستان می زند

اما هنوز بهار باقی مانده است

و بر سر سفره کمی نان

هنوز دل من

خرمالو می خواهد

صبر باید کرد

پاییزی می رسد

وای

و زود هم می رود

زود زود

با کمر خم شده

داستان پر غصه

این بار سنگین

به منزل رسید

تنها

کمی زمان می خواهم

تابمانم

بنشیتم

قد راست کنم

عقربه ها می گردند

و می روند

ساربان نمی ایستد

می رود

آرام

من در پی آن

اما او ایستاده

سر به زیر

و سکوتی مرگبار

چرا؟؟؟

بر در خانه ام نکوفته!!

او فقط و فقط

بر دیوار خانه ام تنها ناخن کشید

ساربان باز می رود

این درخت خرمالوی من

درخت خرمالوی پر از برگ های سبز

پس کی پاییز می شود

من کمی از باران را می خواهم

نه نه و باز هم نه . . .

به او گفتم

من فقط خش خش فرش رنگین جاده آرزوها را می خواهم

هنوز خرمالو های حیاط ما نارس هستند.

نسرین عزیزم من امروز نامت را با زیباترین زیبا دنیا گفتم و بعد از سه سال او دل شکسته من را مهربانی کرد کاش امروز بودی . . . .

نه دیگه این واسه ما دل نمیشه

2010-05-13T12:30:00.003+02:00

در فضایی بسته و مجازی اینترنت یک آهنگ قدیمی من را از درس و مشق انداخت، دیشب هوس کردم برم تو خیابون ها ولی نرفتم، نشستم تو خونه دنبال مقاله های گم شدم گشتم ولی پیداشون نکردم. بعد از اون خواستم برم شیطونی دیسکو اولش پا نداشتم وبعد هم که پا پیدا شده این اسفنج ظرفشویی رو سر من اصلا صاف شدنی نبود؛ راستش را بخواهی اصلا دلم هم نمی خواست بروم چون امروز روز پدر هست و بعد نیمه شب بود برای دل مهربون بابا جونم می خواستم این کار "سیستم فیلتر فاضلاب با کمک گیاهکاری . . " را تموم کنم. شاید این بهترین هدیه روز پدر باشه.

راستی من فلسفه این روز پدر را سر در نیاوردم ولی هر چه هست هزار بوسه بر دست او که صدایش را می پرستم پشتیبان وهمراه همه شیطونی های علمی _ اجتماعی من بوده و این هفته حسابی به همراه دوستان عزیزاش، درگیر این کارفیلتر من در ایران هم شده است. بابایی که همه دلشون می خواهد از این بابا ها داشته باشند. قربونش برم .
می دانید، این باز دلیل است که من برم سر داستان " مدرنیه در دوستی های امروز" و عمقی که دارد. که تنها این یک میلیمتر است هر چند که وسعتی به اندازه همه دنیا داشته باشد. دوست هم دوستان قدیمی بابا، راستش را بخواهید ،شده الان داستان "همسایه ها یاری کنید من شوهر داری کنم". دوستان بابا بسیج شدن در ایران برا ی من در باب خاک و این سیستم تحقیق کنند بندگان خدا تو بازنشستگی باید برن قاطی "مقالات خاک خورده" از " خاک پاک وطن" مواردی را استخراج کنند.باید خاک پای این دوستان را "سرمه چشم "کرد که بینا شد و مانند این دوستانی را پید ا کرد "دوده چراغ "خورده اند و این خاک جهش یافته را دیده اند و بزرگانی در ایران دیروز بودند آیا ما در این صحنه زندگی به قدر کافی "خاک" خورده ایم که فردا بتوانیم "خاک پای "دوستانمان باشیم ،اگر وسعت دوستانمان ایرانی ها باشد در همه جای این" کره خاکی".اینجا بگم دوست های را هم دیدم که خاک پایشون را میشه سزمه چشم کرد در یک کلام دمشون گرم

بگذریم، حالا بدبختی این هست که من با این فکر قاطی مقاله های جناب پرفسور آمریکایی را گم کردم حجب و حیا ایرانیم یک دفعه گل کرده روم نمیشه بهش میل بزنم بگم باز برام بفرست (البته بقول این همکار من یکدندگی وغرورم اجازه نمی دهد) خلاصه درگیر فکر و دل شکسته باز این آقا شوشو ما دعوا مرافعه راه انداخته و تو مطبخ زده وهمه چیز را شکسته، چون ایرینه اونجا را خوب تمیز نکرده من هم روز اول و دوم خودم را قاطی کردم بعد دیدم نه بابا فایده نداره. بزن بزن این دو تا تمومی نداره و تو دلم گفتم شیوا بگذار این دو تا بزنن تو سرهم.
من هم پاشدم رفتم تو جنگل های تانوس دور فرانکفورت دو ساعت دویدم و بعد هم دو تا جیخ بلند زدم و خدا را صدا زدم، خودم را خالی کردم دیدم من نمی تونم بشینم حرف و حدیث این دو تا خاله زنک را بشنوم . من که می شینم سر جام و نون پنیر سبزیم را می خورم . بابا این ایرنه هم کوتاه نمی آید، میگم دختر بشین سر جات اینجا اشتراکی مگه میره تو کلش ،من را نمی بینه و می خواهد سر آقا شوشو را هم ببره بزاره تو سینی؛ اون حال و خوی اسکندر مقدونی اش گل کرده بود. بدجور به قول این پسر خاله های جون من "قاط قاط" بود. دعوا سر دست نویس بود بر دیوار بود که آقای صابخونه اصلا گفته ممنوع ،وسلام نامه تموم، برده مجلس گردی هم کرده و حکم گرفته از همه مجلس های دنیا.

ولش کن، من هم که دارم باز نون و پنیر می خورم، این ترکه سر کوچه هنوز هندونه ترکی نیاورده ؛مجبورم با سبزی خوردن بخورم. میگه سرد هوا،هندونه ها نرسیده سه ماه دیگه ،وای طاقت ندارم.

اما باز یاد دل نداشته در سینه دوستم افتادم . نمی دونم چرا من که فکر می کنم داره باید بدیمش این دوست من را یک سی تی اسکن کنن ببین دل داره یا نه؟!! شاید هم سی تی اسکن از نوع مولانا و حافظ ، من سی تی اسکن مولانا را موثر تر می دونم ولی بقیه از نوع حافظ را بهتر می دونند. وای از دست همجنسان عزیز که دل این غیر همجنسان را می ربایند و بعد می روند و حالش را می برند و این دوستان شفیق مهربون ما بدون دل می مونند و خاله سوسکه می شوند و می خوانند"نه دیگه این واسه ما دل نمیشه!" و هیچ نمی گویند. از اشک ها شون دنیا سیل می بره. اما دنیا رو یک پاشنه نمی چرخه و دل این دوست من هم پیدامیشه و دل براش دل میشه اگر هم عاشق باشه

مدرنته و دوستی۲

2010-05-10T07:51:00.006+02:00

دوست خوب من جواد در جواب من نوشت

Freundlichkeit ist immer gut und ehrenwert, die Vergangenheit, Gegenwart oder Zukunft, Zeit spielt keine Rolle. Die Moderne ist nicht gleich Ethik in der Veränderung Infrastrukturen und Schulleiter!

جواد عزیز دوستی ها وقتی بو و رنگ جدید می گیرد و می شکند خیلی زود می شکند و نمی ماند بخدا با دیروز خیلی تفاوت دارد.
دیگر در راه مانده و بر زمین خورده باشی دستی دست به امید دراز شده ات را نمی گیرد. جواد جان نمی دانم شاید پایه های دوستی تغییر کرده و دلایل دوست بودن بوی جدید می دهد.شاید من این دنیا را مجازی می بینم . شاید خیلی ها بگویند این دوستی امروز با دیروز کمی فرق می کند اما من دنیایی مجازی و ظواهر را علت سست بودن پایه های دوستی امروز می دانم. تو ای دوست تو دلیلی نوین برای دوستی داری؟
یکی یک روز گفت : ضرب المثل ایرانی می گوید" تا پول داری قربانتم قربون بند کیفت ام" من باور نکردم امروز هم نمی کنم شاید فردا هم نکنم اما هر چند که این "مدرنیته" را دیدم و با پوستم و استخوانم حس کردم برای من این یکی از هزاران ستون مدرنته و دوستی است.

مدرنیته در دوستی

2010-05-08T08:32:00.005+02:00

فکر می کنم باید امروز به فکر تغییری باشم، برای باقی راهی که در پیش است و باید بسوی روم که آغازی باشد برای پایان آنچه گذشت. برای نو بودن برای ساختن و برای سالها به من یاد دادید که مهربان باشم و دوست داشته باشم و دستی را بگیرم ولی این آرمان دوران شما بود امروز خیلی غریب است این داستان و شاید هم با دنیایی مدرن امروز همخوانی ندارد. اما باید خیلی فکر کنم که کجا در محاسبات اشتباه کردم. شاید هم اصلا من اشتباه نکردم! هر هست به یک چیز معتقدم که دوستانی هستند که دوستی ایشان سراب نیست و عمق دارد و ریشه دارد.
. . . .
قرار بود در مورد مدرنیته بنویسم،اینقدر دوستان مدرن وامروزی هستند که از امروز می خواهم حتی یک جمله هم شده در باب مدرنیته اینجا بنویسم شاید بتوانم مجهول دوستی مدرن امروز را پیدا کنم

دلی برای مهربانی ها

2010-05-06T12:03:00.005+02:00

ای روزگار ابن چرخ گردون، چه سریع می گردد. دلم خانه را می خواهد، دلم بوی یاس های رازقی خانه پدر را می خواهد، دلم زیبایی نسترن ها توی باغچه را می خواهد، دلم بوی یاس های خیابانمان را می خواهد، سایه بید های حیاط پشتی را می خواهد، سینه سبز حیاط خانه را می خواهم، دلم صدای دوستان را می خواهد و با دوستان از سپیدی گفتن را می خواهد،
اما امروز باز هم این آسمان خاکستری است و بغض در گلو دارد می خواهد بگرید. من هم می خواهم اشک بریزم وای
می خندم ولی در دل از نامردی ها میگریم
می خندم ولی در دل با یاد دو رو ی ها میگریم
می خندم ولی در دل اشک می ریزم
با نامهربانان می گوییم تا بدانند که دنیا گذرگاه است و پستی و بلندی دارد، دشت دارد و قله دارد. هیچ سوال کرده ای که تو کجا ایستاده ای؟ در گذر از جاده دوست داشتن ها ایستاده ای؟ و یا در میان جاده ای از بی مهری ها هستی؟ می روی یا همراه سکون در شده ای؟ سفری کرده ای به دنیایی از تصاویر از گذشته و شاید هم از آینده شده ای؟
ای دوست در گذر من، هیج می دانی دلی در سینه است برای دوست داشتن؟ دلی در سینه است برای مهربانی. دلی است برای بخشش و گذشت. وای اگر این دل درد بگیرد و بشکند.
. . .

در پاسخ به خانم صدر

2010-04-28T10:34:00.004+02:00

دیشب نوشتم . . .

نزدیک به دو ساعت است که اینجا نوشتم و پاک کردم، چون احساس کردم نوشته خانم " شادی صدر" اینقدر بی محتوی بود که حتی نباید جوابی داده شود. اما شادی عزیز نوشتم.

برای شادی صدر عزیز یک آرزو دارم که به خیل "انسان های بی کار" ملحق شود و کمی مطالعات اش را در زمینه زن و روابط اجتماعی دراقوام مختلف جهانی بالا ببرد و بداند " فمینیست " یعنی چه؟!
شادی صدر روزی در جواب که چرا ادامه تحصیل نمی دهد به من گفت :" که اینقدر کار های مهم در ایران وجود دارد که دیگر زمانی نمی ماند و تحصیل علم و کار های ساده را به ما می سپارد" من مبهوت از سخنان او دیگر هیچ نگفتم، کاش آنروز کمی تامل می کرد. شادی عزیز کار مهم چیست ؟ آیا کار مهم این است که دور بگردیم و برایمان دوستان جایزه جمع کنند، و بشود جایزه های که شما درماه های اخیر پس از حضورتان در غرب ردیف کرده اید ؟ این جایزه ها برای توهین به نیمی دیگر از جمعیت ایران است !!! نه برای دفاع از حقوق آن نیمه دیگر است.

شادی صدر عزیز من در ایران هرگز از "هیچ" مردی "هیچ" متلکی نشنیدم. شاید هم من ناتوانی شنوایی داشتم و نشنیدم. شاید هم چهره من آنقدر مقتدر است که کسی به خودش اجاره نمی دهد.نمی دانم و نمی توانم اظهار نظر دراین باب بکنم ولی همیشه به این مسئله فکر کردم و ت=نتیجه را در رفتار اجتماعی دوستانم یافتم که خود جویایی متلک یا بعبارتی آزاد های جنسی کلامی بودند.

چرا نمی گوییم زن ایرانی باید یاد بگیرد و سختی و ناملایمات زندگی را بشناسد و با آن مقابله کنند. همیشه می گوییم مرد و باز هم می گوییم مرد بد است مرد بد کرد و مرد زد و مرد کشت ومرد . . . ..

کاش شادی صدر دراین دوران زندگی چند ماهه خود در آلمان کمی با فمینیست های از همه گروه ها نشست و برخواست می کرد و تک بعدی فکر نمی کرد. کاش در گوشه و کنار دانشکده های سیاست و علوم اجتماعی حتی قدم می زد و یاد می گرفت شادی عزیز اینجا یک دنیا برای یاد گرفتن است که من همه حسودی را به آنان می کنم کاش ما هم این همه کنابخانه داشتیم و امکان یادگرفتن در اخنیارمان بود

جامعه را زنان و مردان می سازد. فرهنگ و سنت را ملت می نویسد و ملت فقط مرد ها نیستند. شادی عزیز دوستان نمی خواهند قبول کنند، که رفتار هر شخص برخورد های اجتماعی را برای او می آفریند. مرد ایرانی را نمی توان اینگونه به لجن کشید و به شخصیت او توهین کرد. من وکیل مدافع نیستم و فقط یک انسانم با همه بیکاری های دنیا عجین شده ام که برای فضای می جنگم که ما درآن نفس می کشیم و حق زیستن را به ما داده است و نمی توانم این حق را با خود خواهی فقط برای خودم وهمجنس خودم بخواهم.

هنگامی که دوستان ساعت ها بر سر یک کلمه "غیرت" که آیا صفتی زنانه است یا مردانه بحث می کنند و از ادبیات زبان مادری خود تااین اندازه بی اطلاع هستند که اسم در زبان فارسی دارای جنسیت نیست. مرد را اینگونه پای میز محاکمه می کشند که چرا کلمه عیرت را بکار برده است و شما همگام و همراه با آنان پا بر پدال گاز نهاده اید و می رانید.

شادی عزیز شما چند سال در خارج از ایران زندگی کرده اید؟ آخودتان تجربه کرده اید؟ یا دوستان شما برایتان تعریف کردند که مردان در اروپا و امریکا دهان به متلک گشودن را یاد نگرفته اند؟! آزار جنسی بلد نیستند؟ باید بگویم شادی عزیز "که شنیدن کی بود مانند دیدن".

پدران و برادران ما همه ایرانی هستند. شما هم پدری ایرانی دارید! آیا او هم به زنان متلک می گوید؟ شوهر شما هم در این زمینه پیشگام است یا انها را در طبقه استثناء ها گذاشت؟

سخنان امام جمعه تهران به نظر من به دست شما و بسیاری از دوستان بهانه داد تا دق و دلی خود را بر سر مرد ها خالی کنید و مسائل شخصی را با عدم ارتقاء فرهنگی در گروهی از زنان و مردان به روی میز آورید و نام دیگری بر آن دهید. آنجا بحث زلزله بود و نباز بودن یقه خانم ها چیز دیگری. کاش آلمانی می دانستی و می خواندی امروز در روزنامه های آلمان چه نوشته بودند و شما نقد از سخنان خطیب جمعه تهران را به بیراهه بردید. امیدوارم زنان امریکایی که کمپین زمین لرزه را شروع کردند سخنان شما را نخوانند زیرا معتقد هستم ما نیمی از کشور مان ایران را با سخنان شما زیر سوال می بریم و تمامی فرهنگ و تمدن ایرانی را به زانو در می آوریم . آری خانم صدر ما همه با هم هستیم برای چه؟ برای تیشه به ریشه خود زدن؟ چرا 2 نفر زمین شناس و مهندس زلزله اظهار نظر نکنند ، من وشما پا به میدان بگذاربم، و تمامی درد های و کینه ها و بغض ها که گلو ما را فشار می دهد به روز میز بریزیم و طبق معمول با روش ستتی خود را قاطی هر موضوعی کرده و تنها حرف بزنیم.

امروز چه روزی بود همش زنان ایرانی . . .
امروز صبح به دوستی نادیده نوشتم دل خون آلودش از دست زنان را به دست فراموشی بسپارد و برایش نوشتم دل همیشه خون آلود است آنوقت هنوزسخنان ناب شادی صدر را در مورد مردان کشورم نخوانده بودم و این دوست برای من از زنان گلایه کرده بود و از تنهایی نوشته بود. باور کردم درد نوشته ها هر چند کوتاه این همنوع را او که همه چیز را در جواب متن من با یکسری عدد و رقم پاسخ داده بود. من برایش نوشتم: " ........ من تصور می کنم، باید زندگی کرد، همه زخم به دل دارند. کسی رامی شناسید، که دلش اصلا زخم ندارد؟ دلی که زخم ندارد دیگر پر خون نیست و دل همه اش خون است و زندگی به همین معنا است. دل بی خون دیگه دل نیست دیگر میشه عقل می شود و راستی اصلا این زندگی چه معنایی دارد! که دل آن را گاه بیگاه معنا می کند و گاه برایش هیچ مفهوم نمی یابد .... ک چیزی گفتید که دلم می خواهد هزار خط بنویسم ...."
اگر الان قرار بود بنویسم، یک جواب دیگر برایش می نوشتم.

شادی عزیز، قوانین در ایران برابری زن و مرد را خودش در خودش رد می کند در ایران حق حضانت را از زن می گیرند از واو م یگویند تو بی اجازه شوهر نباید به سفر بروی تو تنها نباید و هزاران نباید دیگر. اما دهان به توهین گشودن و نیمی از ایران را به زیر سوال بردن و مقایسه کاملا نادرست کردن کاری کودکانه است و قهر آمیز،بیا با هم برای همراهی ها مبارزه کنیم، برای برابری حق حضانت کودکان طلاق فریاد بزنیم؛ برای دستمزد های برابر پای میز مذاکره بنشینیم و شادی عزیز دنیا برابری زن و مرد زیبا است، اگر آن را بتوانیم ترسیم کنیم و برای آزادی نوع بشر پرچم در دست بگیریم و گام به میدان بگذاریم. به جای کمپین تماشایی فوتبال، کمپین خودسازی برپا کنیم. بقول دوستی می گفت می شود کمپین 6/7 میلیاردی.

هنگامی که می بینم در این سوی آب آسمان با همه خاکستری بودن ولی روشن است در کشور من با همه آبی بودنش بوی تحجر از دل روشنفکراش چیز دیپری به مشام می رسد. دوستان تریبون ها برای مبارزه برابر است .با افسوس می گویم "آخ" ودرد م می گیرد.
و
خانم صدر عزیز در آخربگویم، شما نماینده ما زنان، حتی زنان فمینیست نیستید!!!!! اصلا من شک دارم شما تعریفی صحیح از فمینیست در ذهن خود داشته باشید؟ فمینیست در اولین کلام از زیر شاخه های سیاست دمکراتی است که شما آن را نمی شناسید و بار ها بعنوان نماینده زنان فمینیست سخن گفتید. اما امروز به نظر من بسیار باید در گفته های خود با تامل و تفکر به زیان آورید. تریبون های در خارج از کشور آزاد است اما تا آنجا که حقوق کسی را پایمال نکند. پدر و برادر و دوستان از جنس مخالف ولی هم نوع من همه "مرد" هستند. من به وجود هم آنها افتخار می کنم.
و
بدانیم،ما زنان و مردان در کنار هم بیشماریم

در این مورد نوشته اند.
مسیح علینژاد
شهاب الدین شیخی
مهشید راستی
مجتبی سمعی نژاد
و . . . .

عاشقی

2010-04-11T23:47:00.005+02:00

آن آهو فراری را باید پیدا کرد و به او باید یاد داد عاشق بودن زیبا ترین حس زندگی است
و او می پرسد:
آیا در پیری هم می شود عاشق شد؟

دلم گرفت عجب سالی است امسال بزرگان هنر می روند
یاد جهان زنده باد

به اندازه فقط یک نقطه (.)

2010-04-07T19:18:00.010+02:00

به بلندی یک "آه"
به تنهایی میانی ترین نقطه قطب جنوب و به تنهایی بلند ترین نقطه اورست و به تنهایی دلی در گوشه خانه عشاق، وهیچ چیزی در این خانه نیست. خانه ای با دیواری بلند که گذر گاه رندان است و خانه دزدان قافله.
صاحبخانه به دنبال فقط جای یک نقطه است . به دنبال بزرگی بک نقطه است و به دنبال . . .
. . . . .
آبی لاجوردی
خورشید تابان
و فردا هم روزی است
دلالان عشق در بازار مکارم
شنیدی که
برمحبت چوب حراج می زنند
تنها ذره ای را من می خواهم
و من نگاه می کنم
حتی یک پول سیاه ندارم
کاش به انداره فقط یک نقطه (.) از آن محبت را برای دل تنهای تو می خریدم
و من تنها یک " آه"می گویم

پ.ن:امروز شهرزاد عزیز تنها یار محیط زیستی من در مملکت ژرمن ها برایم نوشت "آه"

فردا

2010-04-04T23:09:00.005+02:00

غنچه های سپید
جوانه های سبز
وآن درخت زندگی ما

گلی که آهسته آهسته
آسمان را می نگرد
و
نویدی دارد
قصه ای را می خواند

تو ای باران ببار
بوی بهارمی آمد
امید می آید

من و تو به انتظار آفتاب
...
شب را سحر می کنیم
امشب هنگام خواب
ابرهای بهاری
برایمان لا لایی می گویند
آوازی خاموش

وای که کلام من بی صدا ست
وای که کلام من امروز بی صدا ست

باران و آن غنچه و دشت زیر پای ما
رود است
می گذرد
می رود
هنوز هزاران ، هزار داستان ناگفته
همچوداستان دیروز و امروز
. . .
چشم هایم را می بندم
تا
شب سحر شود
فردا شود
نویدی آید
امیدی آید

شاید هم
زود زود
مهر سر بر سینه آسمان نهد
و
فردا آغاز شود

سال نو دامن کشان می آید

2010-03-20T09:13:00.006+01:00

بو بهار می آید هر چند که این آسمان خاکستری است و باز باران می بارد.
باز باران می باراد با ترانه و باز از این آسمان باران می بارد می گفتند که آب نور بر دل می آورد
وای خورشید خانم از پشت ابر ها نور باران می کند و تو خاکستری هیچ توانی نداری ودر رنگین کمان زلال قطره ها فردا را می بینیم
آسمان دل ما آبی است و دشت فکرمان سبز و پر شقایق و ارژنگی بر سینه اندیشه

ای خانه، باز دور از تو سال نو را آغاز می کنم، باز این شادمانی باستانی را با تو، اما دور از تو جشن می گیرم ودر کنار هفت سین که امسال بر سفره قلمکار پهن کردم تا ایرانی باشد این نشان ایرانی و در میان همه و همه نقشه ای از خانه و مام وطن نهادم و مولانا را هم امسال آذین بخش آن کردم با شاهنامه خلوت که کردم و حافظ راگشودم چه زیبا گفت :
دل ما به دور رويت ز چمن فراغ دارد
که چو سرو پايبند است و چو لاله داغ دارد

با یاد شقایق های دشت ارژنگ وطن سال هزار وسیصد و هشتاد و نه را آغاز می کنم. دلم با ایرانیان است و در خانه

در ته دل امید است ، آرامشی که نمی دانم از کجا می آید. امیدوارم خانه دل را به خوبی خانه تکانی کرده باشم و آماده باشم برای قدم نهادن به سالی پر امید و مثل هر سال پر تلاش.
برای تو دوست مهربان شروعی خوب را آرزو می کنم و زمزمه می کنم

سال نو مبارک

یک جا خواندم:

2010-03-07T22:30:00.007+01:00

تکامل چیزی نیست جز تغییر و تغییر چیزی نیست جز از دست دادن عادت گذشته

امروز می خواستم، بخوانم و مشق بنویسم؛ ولی این عبارت همه دنیایی من را برهم زد و من را برد به دنیای تخیلات و افکار رشته رشته و در هم تنیده، ذهنم را که دنیای است بی پرده و گویا درونی نا آرام ،را بر هم زد. این چند روز گذشته همه چیز قاطی پاتی بود کمی از برنامه زندگی دور شده بودم. طبق معمول هر سال به هشتم ماه مارس که نزدیک می شویم رگ فمینیستی من خون توش به جوش می آید و فوران می کند و حرص می خورم .از دست همقطاران که به هورا ها یک روز راضی می شوند و تحکم پدر سالارانه را به جان می خرند و می گویند ما امروز تیریبون داریم ازش استفاده می کنیم. دمی را غنیمت است!!ای وای . . .
من ماندم و حوض علی, که مخالفم با این داستان های.ا ز قدیم شنیدم که می گویند "می خواهی نشوی رسوا همرنگ جماعت شو" اما کدام جماعت ؟ کدام گروه ؟ زنانی که از هزارن مرد بدتر به جان زنان می آورند؟!
بابا ولش کن حوصله ندارم . . . .
این تکامل وجودی ما زمانی بارز می شود، که عادت ها را فراموش کنیم، دوستی می گوید، ما ایرانی ها ضرب المثلی داریم که می گوید " ترک عادت موجب مرض است" اگر تغییر کنیم جامعه بیمار می شود.من هم که اصلا با تغییر کلا موافق هستم و فقط تغییرات می خواهد چه از نوع دکوراسیون خانه چه از نوع اجتماعی و امثال هُم ؛ گفتم ای دوست مهربان شما از الان نسخه بعدا را نپیچید لطفا و "نه" تو کار نیاورید وقتی کاری نمی کنید برای بقیه ملت زنان دستور صادر نفرمایید.
از خود شروع کردن هدف است و بس در خود این تغییر را بوجودآوردن، که همه روز ها روز من است و من و آن آقای برادر و یا آقای شوهر برابریم . این تفکری است که با میلیارد ها امضا هم در انسان بوجود نمی آید بلکه با ساختن ذهنی روشن در وجود من بشر بوجود می آید و بس. البته بگم من آن را مدیون پدری هستم که هرگز سالاری نکرد و شانه به شانه مادر گام برداشته و بر می دارد و شاید هم اصلا همین بابا های این مدلی، دختران پر مدعای مثل من را تحویل جامعه جهانی می دهند و مردان را بر روی این کره خاکی بدبخت می کنند. که دم بر آوریم، همیشه را روز زن است و شاید برای همین برای من غریب است، یک روز بروم تو کوچه وخیابون برای خودم پپسی باز کنم، که شاید امروز و فردا آقایون محترم یادشون بیفته که من هم هستم من هم وجود دارم ، نه عزیز دلم من اینکاره نیستم و نخواهم هم شد .من هر روز می خواهم از برابریم، دفاع کنم.
من در تفکراتی که مال خودم هست،سخت دارم شنا می کنم. به قول دوستی که میگه این تفکر پروتستانت است در دنیایی فمینیستی . که همزمان با دفاع از زنان، تمامی حقوق مرد ها را حتی گاهی بیشتر از حقی که برای یک زن قائل باشم برای یک مردانی قائل هستم . چرا که من معتقد هستم باید این دوستان با جنس مخالف یاد بگیرند، که در زندگی شخصی خود پدرسالار نباشند، اما اگر هم نمی توانند حداقل به زبان بگویند.

راستی ما زنان امروز فقط خود را می بینیم و بس. ما خودی را می بینم که سالها به ما ظلم شده و حقی که رفته و زیر پا لگد مال شده است و امروز آن را می خواهیم و همه گذشته را هم امروز می خواهیم، به یکباره پس بگیریم و بسازم. ما می خواهیم ویرانه را آباد سازیم. به یکباره دنیا را بهشت کنیم و اما در دنیای افکار خود به دنبال آنچه هستیم ،که شاید برای قدم های اول زود است نمی دانم می گوییم برابری. اما این برابری چه جنسی دارد؟ آن برابری که امروز بسیاری از مردان برای رسیدن به اهداف خود باز ما را شعار کرده و در راه مبارزات خود "زن" را در بوق و شیپور کرده اند و در هر بیانیه زن را و حق پایمال شده او را به میان گود می کشند و در میدان مبارزه های خود استفاده می برند وفردا هیچ و باز هم هیچ از ما نمی گویند. این هفته را برایمان جشن می گیرند و آیا دو هفته دیگر باز به یاد می آورند ؟! ما که هستیم؟ و در جامعه مدنی چه جایگاهی داریم؟ جایگاه من زن در این وسعت دنیا کجا ست؟ من در کجا ایستاده ام ؟ من برای امروز هستم و یا موجودی برای همه فصول ؟! نمی دانم فقط می دانم که ما باید در تفکر جامعه انسانی و مدنی تغییر را بوجود آوریم و عادت به گفتن را به عادت در عمل تبدیل کنیم . من که هرگز نمی خواهم "نیم من " شوم چگونه دنیا را آذین ببخشم و من که بقول دوست هنرمند من داریوش "همه حقوق را برای خود می خواهم و باید فکر کنم چقدر از این حق را به آن مردی دهم که شانه به شانه من پیش می رود " آری داریوش عزیز ما همه حقوق را می خواهیم داداش بلاد خارجه من علی آقا گل می گوید : " زن مگر حق هم دارد؟ که دنبال آن می گردد! اگر پیدا کرد ما نصف برابر آن را بهش می دهیم ." شاید کسی نداند علی چه می گوید؛ من می دانم این علی آقا ما می گوید در دنیایی امروز زنان بدنبال رسیدن به نقطه کمال هسنتد اما جوامع این را نمی تواند درک کند و زنان امروز با جایگزین کردن لباس مردانه به جای لباس زنانه و رفتار های مردانه می خواهند در جامعه کسب قدرت کنند. انچه من و تو ای همقطار می جو ئیم "حق" نیست بلکه "قدرت" است و توان دفاع است . هیچ می دانی حق چیست؟
دوستانی که می روند و جشن می گیرند و فریاد می زنند که ما هستیم و حق مسلم خود را می خواهیم، کاش می رفتند و در راه آگاه سازی زنان قدمی را بر می داشتند و کاش تک تک روز های سال را به امید فردا بهتر" مرد ها" را آموزش می دادند که معنای برابری چیست و فردای در این گذرگاه چگونه رنگین می شود و دیگر سیاه و سپید نیست.
و حالا دو کلمه با تو ای که مرد نامیده شدی . . .
ای غیر همجنس ، من و تو با هم دنیا را می سازیم من و تو اگر "ما" شویم به دنیا رنگ دیگر می دهیم. باز هم می گوییم که این معضل است که در سراسر گیتی بسیاری از نیروها فمینبست جهان را کسانی تشکیل می دهند که به معنای "برابری" حتی یک لحظه هم فکر نکرده اند و آن را در انحصار دنیای مدرن می دانند و آن را خارج از بحث ادیان و بدون آرمان شناسی به تحلیل می پردازند .
در کشور ما هم همین است که اینجا است و آسمان در همه جای دنیا "آبی" است. دنیا برای من و تو ،که از لحاظ ساختار بدن زن و مرد نامیده می شویم، بهار می شود و جوانه های سبز نوین سر می زند پس باید خود را بسازیم و با تفکر وآرمان جدید بهتر است بگویم شعاری دیگر وجودمان را به آموزش صیقل دهیم. با خود سازی ، به ارزش های وجودی پی ببریم .
این باوری است که هر روز، روز من است و یک روز"روز زن" نیست را برای خود تکرار کنیم و برای رسیدن به برابری ها به مردان یاد دهم، شاید لازم باشد که توجه ای به این مثل نکنیم " کس نخارد پشت من جز ناخن انگشت من" چرا که هزاران نفر در دنیا به هم روز زن را تبریک می گویند. من هم شاید از بسیاری این را بشنوم و شاید هم مثل بسیاری بنا به اقتضای مطالعه و گاه هم فضولی سر از سخنرانی های این اهالی خارجکی در می آورم و شاید بیشتر یاد بگیرم که " مردها بد نیستند بلکه ما زن ها به خود بد می کنیم و با نا اگاهانه عمل کردن و نادانسته اندیشیدن ره به ناکجا آباد می بریم." ای کاش و ای کاش در عادت خود تغییر دهیم و بخوانیم تا بدانیم و به آن تکامل وجودی برسیم.مستقل باشیم و به همدم مرد خود یاد دهیم هر روز، روز من است. من برای او نیم من شدم و می خواهم با او من شوم. بقول بدری خانم با او کامل شوم.
به امید سالی که احتیاجی نباشد که برای برابری ها در هشتم مارس فریاد بزنیم، بلکه برای وجود برابرها فقط و فقط جشن بگیریم.

بی عنوان فقط از زبان لسان الغیب می گویم . . . .

2010-02-11T12:58:00.003+01:00

روزه يک سو شد و عيد آمد و دل‌ها برخاست

مي ز خمخانه به جوش آمد و مي بايد خواست
نوبه زهدفروشان گران جان بگذشت

وقت رندي و طرب کردن رندان پيداست
چه ملامت بود آن را که چنين باده خورد
اين چه عيب است بدين بي‌خردي وين چه خطاست
باده نوشي که در او روي و ريايي نبود

بهتر از زهدفروشي که در او روي و رياست
ما نه رندان رياييم و حريفان نفاق
آن که او عالم سر است بدين حال گواست
فرض ايزد بگذاريم و به کس بد نکنيم

وان چه گويند روا نيست نگوييم رواست
چه شود گر من و تو چند قدح باده خوريم

باده از خون رزان است نه از خون شماست
اين چه عيب است کز آن عيب خلل خواهد بود

ور بود نيز چه شد مردم بي‌عيب کجاست

به جنگ ستاره ها رفتید و خورشید را فراموش کردید.

2009-12-31T23:18:00.021+01:00

نمی دونم چی بنویسم ولی می نویسم
سال 2009 را من روی پل آهنی و معروف "ماین فرانکفورت "شروع کردم. شب سردی بود و پر سر و صدا. هزاران نفر برای جشن آنجا بودند. فقط یادم است که من سردم بود و هزار بار از خودم پرسیدم من قاطی این آدم ها چه می کنم؟ مظاهر غربزدگی در من اثر کرده است؟ روزی که از ایران بیرون می آمدم، به بابا قول دادم که خودم بمونم و ایرانی بمونم .هرگز از یاد نبرم از کجا آمده ام. آن شب می لرزیدم و درمیان مردمانی غریب کارهایشان را نگاه می کردم و فردای آن روز بستری شدم و از تب و لرز و همه چیز.
سالی که لحظاتی پیش به پایان رسید. سالی بود؛ که بسیار خندیدم و بسیار گریه کردم. سالی موفقیت ها بود و سال شکست ها. این سال که عمرش در نیمه شب آخرین روز دسامبر به پایان می رسید برای من سال پر کاری بود ولی سال پیروزی بود!؟ پیروزی در اهداف شخصی و اجتماعی. من از جلسه امتحان سربلند بیرون آمدم.
اما جامعه بشری چه دید و چه تجربه کرد؟ نمی دانم ولی دلم می خواهد امروز با شما سخن بگویم آقای اباما، آقای اباما شما آمدید و نوبل صلح را بردید ولی چه کردید؟ چه می خواهید بکنید؟ شما که با شعار زیبا "ما می توانیم" نگاه دنیا را برای خود دزدیده و به کاخ سفید بردید. درتقریبا آخرین اجلاس مهم سال پیش یعنی در کپنهاگ همه حقوق بشر را که زیستن است را فراموش کردید. حتی شعار خود را هم فراموش کردید. نه شما تنها نبودید بقیه هم قطارهای شما هم بودند! هم با هم زمین را به سوی پایان هدایت می کنید. برای من جهان اول و دوم و سوم ندارد. برای من همه یک رنگ هستند چون من به آدم ها که می رسم کور رنگی می گیرم هم چشم ها و هم مخم همه وهمه را یکی می بینم . کاش شما و همکارانتان در سطح جهان خاکی ما هم همه را یک رنگ می پنداشتید. کاش جمله معروف سعدی را هیچگاه نمی خواندید زمانی که خود شما هرگز عضو این پیکر نیستید. آری بنی آدم اعضا یکدیگر هستند و درد دیگری را می بینند و به کمک می آیند. شما بزرگان دنیا کی به کمک جامعه بشری می آید؟ ما در فارسی می گویم" آب را گل آلود نکنیم" و شما بزرگان اصلا این آب و خاک را به جان هم می اندازید تا از تکلیف خود شانه خالی کنید. به جنگ ستاره ها می روید تا خورشید را فراموش کنید و بگوید مهر به دل نداریم چون مهری برآسمان نمی بینیم. سالی که گذشت بارها این را دیدم و دلمانبه درد آمد ولی فدرت نیست که کمکی کنیم.
بگذریم سال 2009 به پایان رسید و هنوز راه حل جدی برای مقابله با گازهای گلخانه ای پیدا نشده است. همانطور که ما خانه و کاشانه خرس های قطبی برای خودخواهی خود نابود می کنیم. معنویات را زیر پا له می کنیم تا مادیات پیشتاز میدان مسابقه زندگی شود. سالی که گذشت همه ما بسیاری از این تصاویر را دیدیم. دلمان درد گرفت اما چه کردبم!؟ لحظاتی پیش از به پایان رسیدن این سال خبرنگاری در برلین می گفت میلیون ها یورو خرج جشن سال نو در این شهر شده است. آیا دیشب همه شهروندان در همین کشور سیر خوابیدند؟ در دنیای ما چند کودک گرسنه بودند؟ دیشب در ایران ما چند نفرشام نخوردند؟ چند پدر غم داشت که کودک و پاره تن او گرسنه سر به بالین می گذارد! و در سراسر دنیا ما خودخواهان ، برای یک لحظه جشن گرفتن را با میلیون ها میلیون یورو خرج می کنیم و گردونه می گردد.
چشم باید بست و هیچ نگفت؟ گلایه با او می کنم و به او می گویم.درد دل را به او می گویم.
امیدوارم 2010 سالی باشی که سلامت در وجود روح و جان همه انسان ها ریشه کند. پس بسازیم فردا را که در دستان ما ست. اگر آنان درجا می زنند ولی ما پیش برویم تا این کره خاکی را باز بسازیم.
جای خواندم :

من اگر بنشینم
تو اگر بنشینی
چه کسی برخیزد
من اگر برخیزم
تو اگر برخیزی
همه برمی خیزند

ای کاش می شنوید آن دوست ناشناخته من و دست در دست هم می گذاشتیم و دور از همه منیت ها و خودخواهی ها آسمان آبی و دشتی سبز را بر صفحه گیتی ترسیم می کردیم.
سال نو کاری ما مبارک

کپنهاگ و یک اشتباه دیگر

2009-12-17T18:53:00.024+01:00

نمی دانم از کجا بگوییم ولی در دل من اینقدر چیز ریخته که بلاخره سر باز می کنه، دوران لالی بازی تموم شد و شنیدم و شنیدم
....
در سالهای گذشته بسیار تلاش کردم بتوانم به محیط زیست ایران خدمت کنم. درد طبیعت ایران را من نمی توانم درمان کنم. برای درمان این درد باید دست همدیگر رابفشاریم و به آینده نگاه کنیم.نیاز به دست توانا و برنامه ریزی دارد ول هر چه می گذرد احساس می کنم این آواره را به این راحتی نمی شود مرمت کرد.

اما کپنهاگ که مزگان جمشیدی عزیز کامل نوشته است
رئیس دولت دهم ایران امروز در کپنهاگ سخن از محیط زیست گفت و او که این بار بسیار بی سر و صدا سفر کرد تا باز امریکا رامتهم کند که از عوامل اصلی نابودی محیط زیست و طبیعت است و در جای دیگر از نیاز به "جهان بینی الهی" برای رسیدن به یک جهان ایدال سخن گفت و" جهان مصرف گرا" و نابودی محیط زیست را به هم ارتباط داد و راه نجات این کره خاکی را از مشکلات محیط زیستی" الگو مصرف" و "مکانیسم توسعه پاک " دانست و پیشنهاد کرد همه کشور ها همانند ایرانیان سال آینده را" سال الگو مصرف" بنامند.
اواز "گازهای گلخانه ای" گفت و آن را به "توطئه دنیای صنعتی غرب" بر علیه کشور های در حال توسعه و مخصوصا کشور های اسلامی ارتباط داد. در فرازی از سخنان خود از اصلی از قانون اساسی ایران نام برد، که تنها یک نام از آن در میان است و در لابه لای صفحات قانون اساسی خاک می خورد و باز گفت و گفت اما در تمامی سخنان خود سعی کرد تا از دانشنامه‌ اسلامی – کشاورزی، منابع طبیعی و محیط زیست تخطی نکند.

آقای احمدی نژاد، من نمی توانم باور کنم که شما اینقدر دلتان برای محیط زیست می سوزد من نمی توانم قبول کنم، که ریئس جمهور کشورم امروز "جهان بینی اسلامی " را به نوعی با "گاز های گلخانه ای و گرمایش زمین "ارتباط می دهد و در" قرن بیست و یک "در حالی بسیار از کشو رهای دنیا کمابیش با اوضاع وخیم و رو به نابودی طبیعت ما را آشنا هستند، از طرح توسعه پاک سخن می گوید. انتظار نداریم که رئیس دولت همه چیز را بداند و اصلا هم لازم نیست بداند ولی این توقع را داریم که نویسنده سخنرانی ها ایشان نگاه علمی و باز به محیط زیست ایران را داشته باشد و حد اقل تخیلات را با واقعیات همراه نکند. آن زمان که پریشان سوخت و گاو خونی از بین رفت . در آن روزی که زاگرس و البرز فرسوده شد و کویر های کشور ما رو به نابودی رفت. آنرزو که در سازمان محیط زیست کارشناسان سازمان با افتخار سخن از کنوکسیون های می گویند ولی از محتوی آن کنوکسیون هیچ نمی دانند و اگر هم می دانند در کشوی میزشان خاک می خورد. در کشوری که آموزش رعایت محیط زیست دروجود ندارد. ما باید با شما نویسنده محترم سخن گوییم.
آری، باید روی سخن من با نویسنده محترم متن سخنرانی آقای احمدی نژاد باشد و نه خود ایشان، چرا که آبروی ایران در دست شما است، شما فکر می کنید در این ور آب کسی نمی داند درایران چه می گذرد؟ چرا آنها می دانند که ایران کشور گل و بلبل نیست! کشوری که قوانین را در" شیشه آینه " و "گاوصندوق" نگاه می دارند! کشوری که قانون آب را بدون قانون خاک می نویسند! کشوری که تنها دریاچه آب شیرین اش را به آتش می کشند و لاک پشت ها را به دام مرگ می اندازند! شما از ایرانی می آید که پرندگان در کنار دریاچه ارومیه دیگر جا برای ماندن ندارند! ایرانی که بالا رفتن سطح آب دریای خزر را به دنیایی فراموشی می سپارد و کویر هایش نابود می شود و کک هم سازمان محیط زیست اش کسی را نمی گزد! نویسنده محترم متن سخنرانی، شما که به سلامتی ایرانی هستی و شاید گذر مبارکتان به تهران این ابر شهر دنیا افتاده است؟ آیا هیچ می دانید دنیا مشکل آلودگی هوا ما رامی داند؟! نه شاید نمی دانید؟ شما در چه رشته ای تحصیل کرده اید که بقول مژگان عزیز نمی دانید گاز و نفت و بنزین ندارد این ها همه سوخت فسیلی هستند! شما مگر ایرانی نیستید و هرگز به شمال ایران سفر نکرده اید(من به جنگل های شمال اکتفا می کنم) و نابودی درختان را در کشور خود مان ندیده اید که داد و فریاد به سر امریکا می زنید. من نمی خواهم از امریکا دفاع کنم و کشوری را تکذیب کنم تا زمانی که ما در مشکلات محیط زیستی غرق شده ایم دیگر جای برای انتقاد از کشور های دیگر نیست. ما آمده بودیم که پیمان ببندیم به هدیه خدا داده ها امین باشیم . ما آمده بودیم که راه های کاربردی ارائه کنیم نه اینکه از نداشته ها بگویم و ادعا کنیم که داریم.
در اجلاسی که بزرگترین مشکل را چین پیش رو همه کشور ها داشت ما کلامی در مقابله با بزرگ ترین تولید کند گازهای گلخانه ای نگفتیم. باز سیاست را با انسانی ترین اجلاس دنیا قاطی کردیم. اگر جمله جمله این سخنرانی را زیر ذره بین ببریم باز حقوق بشر را زیر پا گذاشتیم. باز هم سخن به جا نگفتیم. کاش و ای کاش با اندیشه تر این متن را می نوشتید. چرا که جامعه بشری با مشکلی دست و پنجه نرم میکند وبرای درمان آن باید اختلافات را کنار گذاشت و حداقل باید با خودمان رو راست باشیم. کاش سعدی بود که شاه بیت او نماد زندگی انسانی است

بنی آدم اعضای یک پیکرند که در آقرینش ز یک گوهرند
چو عضوی به درد آورد روزگار دگر عضو ها را نماند قرار

دوستان گفتند:

_آقایی احمدی نژاد، چراغی که به خانه رواست به مسجد حرام است

_ايران؛ از كيوتو تا كپنهاگ

_احمدی‌نژاد در کپنهاگ خبر از مطالعات گسترده ایران برای استفاده از انرژی خورشیدی و بادی داد!

. . .

این اجلاس کپنهاگ و داستان زبان سرخ در دهان ما

2009-12-14T16:26:00.005+01:00

چرا این کنفراس تموم نمی شه دارم منجر می شم. آخه یک قسمی خوردم که من لال می شوم ولی اما کر نمی مونم . این زبان سرخ را آروم نگه داشتن کاری است بسی دشوار مخصوصا در این زمینه. یک هفته اگر دوام بیارم خوبه! این را در دهات ما می گویند اعتصاب زبانی و در شهر شما اعتصاب نوشتاری می خواننداش،
تازه من تفکرات کرده بودم، شاید بشود از دیگر مسائل سر سخن باز کرد، از بالا گفتند: " نه نمی شود" بعد هم اوامر ملوکانه صادر شد : "خانم شما بروبد در مطبخ قرمه سبزی را بپزید. که خود کرده یا خود گفته را تدبیر نیست. خودت گفتی حرف نمی زنم!؟!"
بقول دوستان این ور آب : «OK»
تا پایان اجلاس کنفراس نما کپنهاک: "السکوت"

و . . .

همایش ملی حقوق و اخلاق در زیست فناوری

2009-12-03T11:03:00.008+01:00

کمیته حقوق و استاندارد ستاد توسعه زیست فناوری و انجمن علمی حقوق پزشکی ایران برگزار می کنند :

همایش ملی حقوق و اخلاق در زیست فناوری

كميته حقوق، اخلاق و استاندارد ستاد توسعه زيست فناوری و انجمن علمی حقوق پزشكی در نظر دارند همایش ملی حقوق و اخلاق در زیست فناوری را در 28 بهمن ماه 1388 در محل دانشكده حقوق دانشگاه شهید بهشتی برگزار نمایند. محورهای این همایش عبارتند از: ایمني زیستی، مهندسی ژنتیك و استاندارد. از اینرو به منظور بررسی ابعاد حقوقی و اخلاقی هر یك از محورهای تعیین شده برای همایش به شرح ذیل، از کلیه صاحبنظران، پژوهشگران، دانشجویان، اندیشمندان و فعالان عرصه حقوق زیست فناوری جهت همكاری، مشاركت و ارائه مقاله دعوت بعمل می آید .

اهداف :

· فراهم نمودن امکان هم اندیشی میان صاحبنظران حقوق، اخلاق و استاندارد در زیست فناوری و ایجاد و تحکیم تعامل میان آنها

· فرهنگ سازی و تعمیق دانش حقوق زیست فناوری و اخلاق زیستی در کشور

· طرح موضوعات نوین، جهت دهی به تحقیقات، شناسایی اولویت های تحقیقاتی و زیرساختارهای مورد نیاز در زمینه های حقوق زیست فناوری، اخلاق زیستی و استاندارد های زیست فناوری

__________________________________________
آدرس دبیرخانه : تهران، میدان صنعت، خیابان هرمزان، نبش پیروزان جنوبی، وزارت علوم تحقیقات و فناوری، طبقه دهم، دبیرخانه ستاد توسعه زیست فناوری تلفن : 82234214 - 021 نمابر : 82234215 - 021

نشانی پست الکترونیکی : biolaw@biodc.ir

دانشنامه‌ای با عنوان: «اسلامی – کشاورزی، منابع طبیعی و محیط زیست»

2009-11-30T12:19:00.009+01:00

امروز من سری زدم به وادی ایرانی محیط زیست جای شما خالی آنچه من دیدیم را حیف بود شما نبینید: " دانشنامه‌ای با عنوان: «اسلامی – کشاورزی، منابع طبیعی و محیط زیست» " ما کجا و دنیا کجا است؟ بعد از این که متن جناب درویش را خواندم، از خودم پرسیدم چه واژه ای باید برای مثال به جای آلودگی هوا بیاریم که شرعی باشد؟!یا باید اثرات گلخانه ای و گرمایش زمین را چگونه از نظر اسلامی معنا کنیم ؟! البته این مورد اخیر را موکول می کنیم به اجلاس کپنهاک شاید آنجا کلمات و واژگان جدید را در باب گرمایش زمین بشنویم و بعد ببریم ایران ترجمه کنیم و بعد قانون کنیم بعد هم اجرا کنیم البته بصورت مخفیانه و اسرار آمیز که مردم سر در نیاورند. بعد شاید لازم شود باز از خانم جوادی دعوت شود تا در به اجرا درست و صحیح آن واژگان در باب اصلاحات محیط زیست ایران زمین نظراتی بشنویم. شاید هم از معاونین محترم ایشان که من نمی دانم امروز در اریکه قدرت هستند یا نیستند در باب اجرای بدون حضور ملت سوال کنیم. چون به قول یکی از یکی از این عزیزان مشکل این است مردم گرسنه به این چیز ها کاری ندارند؟!!(تا زنده هستم آن روز را فراموش نمی کنم)
حالا البته بگم ملت مسلمان ما این مسائل را اگر با واژگان و دانش اسلامی مطرح کنیم می فهمند و دیگر شکم سیرو گشنه آنها مشکل- ساز نمی شود.
اما برای من یک مسئله بی جواب است که بیچاره اقلیت مذهبی ما این وسط بخواهند یک مقاله بنویسند باید چه کنند؟ این دانشنامه یا واژه نامه اگر با توجه به عقاید شیعه نوشته شود بعد در استان های سنی نشین ما دانشنامه محیط زیستی فرق می کند؟!
من فعلا خیلی زیاد خوشحالم و می گم خدایا شکرت که این استاد معظم من فارسی بلد نیست. حالا کی می تونه به من کمک کنه برای این" جناب استاد ملا لغتی" معنی دانشنامه اسلامی محیط زیست را به زبان ساده و روان بگوییم . چون مدتها طول کشید توانستم معنایی قوانین اسلامی و بانکداری اسلامی و... را تشریح کنم.

پ.ن: فقط فکر می کنم بعضی وقت ها نباید افراط کرد.

غریب و حیران و تنها

2009-11-19T10:11:00.004+01:00

کاش بغض من می شکست و می نوشتم
کاش عقربه های این ساعت را نگه می داشتم
کاش ساعت تیک تیک نمی کرد
کاش ایران بودم
کاش بیگانه نبودم
. . .
این پای رفتن نیست
و این دل دیگر برای دلباختن نیست
این آشیانه سرد است
این قصه بی پایان
و امید که می رود
و داستان به سر نمی رسد
پای گریز می خواهم
امید بودن می خواهم
به میان جنگل می روم
به میان دشت می روم

با پرنده مهاجر می گویم
با برگ بر خاک افتاد می گویم
و
امروز به ابر خاکستری گله کردم
با او گریه کردم
با او شیون زدم
با او اشک ریختم
در تنهای سپیده دم امروز اشک را مهمان این دل کردم
و باز با تو گفتم
و در خانه دل خلوت کردم و تنها با یاد تو
کاش بودی
و کاش من بیگانه نبودم

به یاد نسرین عزیزم که دو سال است من را در این شهر غریب و حیران تنها گذاشته
یادت گرامی و روحت شاد

سه سال گذشته ولی در نهایت ناباوری

2009-11-17T11:58:00.008+01:00

هر سال به یاد شهداد عزیزم شمع های سبز روشن می کردم و در فانوس سبز رنگ برایش چراغی روشن می کردم وای امروز هم روشن می کنم و صدایت می زنم "کجایی؟!"

باز سالی از رفتنت گذشت دیشب نمی خواسنم بنویسم ولی مامان خانومی هم که مثل همه نمی تواند رفتنت را فراموش کند ویادت کرد و من را از رفتن باز داشت امروز در خانه می مانم و به یادت می نشینم کاش ایران بودم ولی نه نمی خواهم این خانه جدید تو را یاد بگیرم . راستی کجا است ؟ وای که اگر می دانستی چقدر عزیز بودی هرگز به این سفر نمی رفتی !! کاش بودی با هم سر زیست شناسی بحث می کردیم تازه امسال سی سال از آمدنت به این دنیا گذشته ، و یادم می آید آن روز که عمو زنگ زد و گفت آمدی و آن روز که زانو هایم از شنیدن خبر رفتنت خم شد . وفتی آمدی نفاشی "بهاران خجسته باد" بابا تموم شده بود و امروز دیگر موجی از همسالان تو نقاشی می کشند و بهار را زمینه این تصویر کرده اند.

به یاد نگاه مهربان و گرمی که ما را تنها گذاشت

در جستجوی تو

بر درگاه کوه می گریم

در آستانه دریا و علف

در معبر بادها می گریم

در چار راه فصول

در چار چوب شکسته پنجره ای

که آسمان ابر آلود را

قابی کهنه می گیرد

. . . .

دنیا بی‌ کامپیوتر

2009-11-11T17:00:00.004+01:00

مشکلات زندگی‌ یکی و دوتا نیست که آدم بتونه حل بکند وای به روزگاری که تو قرن ۲۱ کامپیوتر نداشته باشی‌ و نتونی ارتباطات سالم داشته باشی‌ و بشینی‌ پین جعبه جادوی و برنامهای چرن پرند نگاه بکنی‌ و بافتنی ببافی ، میل‌ها را با کامپیوتر دوستان چک کنی‌ و وای بدتر که ۱۰ روز دیگه هم بخواهی صبر کنی‌، خلاصه زن و تکنولوژی ۲ داستان مختلف هستند غیر قابل حل و در یک فضای سه بعدی نمی‌ گنجند . من به این داستان اعتراف می‌ کنم حالا اگه همه فمینیست‌های دنیا هم بر علیه من اعلامیه بدهند .بدهند چون حرف حق را باید زد . پس به لیست اعترافاتم این جمله را هم اضافه می‌کنم که من از تکنولوژی هیچ نمی‌ دانم و بس.

چند روز دیگه از این دل پر براتون میگم شاید دلتون واسه من کباب بشه. خودم لوس کردن از نوع ایرانی‌ فمینیستی ، نه بابا می‌شه اسم خودم را زن ایرانی‌ بگذارم .

الان اینجا نوشتنم گرفته وسط کلاس درس

2009-10-27T11:33:00.022+01:00

بغضم الان می ترکه،
اول این استاد ما در مورد سنگسار گفت، بعد هم در مورد ختنه زنان، دلم می خواهد داد بزنم .دلم می خواهد سرم را بزنم به این دیوار های بتنی این کلاس که دیگه نشنوم . من از جای می آییم که یک موجودی که اسم خودش را گذاشته "مادر" با بی رحمی و سنگدلی جوانی که مادر ندارد و طعم مادر نچشیده را می کشد. این دو هفته به کلمه "احسان" زیاد فکر کردم . راستی احسان را چگونه معنا کنیم؟ شاید به معنای آن است که یک نفر را به تکه های سنگ می کشیم در حال کشتن او را در کیسه ای می گذاریم به او بدترین ها رامی گوییم و همزمان خدا را صدا می زنیم و می گوییم خدایا تو بزرگی پس من این زن یا مرد را می کشم . بعد هم که مرد هورا می کشیم . آن زمان که کسی را می خواهند اعدام کنند صبح زود می رویم جا می گیریم تا جان کند او را ببنیم . و شاید به این معنا است که چهار پایه را از زیر پای بهنود بکشیم . این معنی "احسان " است.
وای ما چه ملتی هستیم . وای ما به جای دل جه در سینه داریم. ای وای بر ما

پس طبیعی است که دختران را ختنه می کنیم . دختران را ختنه می کنیم تا احساس جنسی را دراو خفه کنیم دختران را ختنه می کنیم تا یک بخش از اوبدن را ببریم و او را در لا به لای افکار مثلا مقدس خود له و نابود می کنیم . خدای که من او را دوست دارم با دلم او شناختم بار ها و بار ها درکلام چه با محمد و چه عیسی و موسی و هم و همه انبیا گفته است "ما شما را زوج آفریدم " پس لابد دلیلی داشته بر این اصل تکیه دارد. دلم می خواهد فریاد بزنم ولی چه فایده دارد. مگر کسی من را می شنود.

آنان که دلیل و زیر بنای مبارزه امروزشان قدرت فردا است؛ تنها داد و بیداد می کنند . آنان که خودمان را فراموش کرده اند و بجای پرداختن به ریشه های درد به آذین این خانه می پردازند. آنان که خود را بزرگان دنیای فمینیستی می دانند و در خارج از خانه و در محیط امن فرنگ نشسته اند و همش حرف باز هم حرف.
اینجا نشستم و دارم خودم را می خورم و نمی توانم به این خانم استاد محترم چیزی بگویم، ده دقیقه پیش به از یک کاره ، از من پرسید بعنوان یک زن خاورمیانه ای نظری داری؟ یا تایید می کنی که در فرهنگ شما مرد ها حاکم هستند و حق سخن از زن گرفته انده است؟! چه باید می گفتم زمانی که تمامی تمدن و فرهنگ ما را زیر سوال برد. آیا جای بحث و مجادله برای من در این اتاق بتونی خاکستری وجود دارد؟ چه جوابی باید بدهم؟
دیروز با آنگلیکا مرکل دوباره صدر اعظم آلمان شد و در دنیای محیط زیست هم بحث پیمان کیوتو کمی مشکل دار شده ف که به امید حق برطرف می شود
راست و حسینی را بخواهید من اصلا این چند روز حال و حوصله نوشتن را ندارم هم میزان مشق رفته بود بالا و باهمه اینکه خیلی کار ها را تموم کردم و کمی از هدف را با سر انگشت هایم نوازش کردم، خیلی زیبا بود اما همه چیز نبود باز هم کار دارم و خیلی هم کار دارم
اما مسئله الان دوستان بهنود هستند که باید چاره کرد . نباید بگذاریم بهنود دیگری به سفر برود اینجا نشستم و به دور و نزدیک نامه می نویسم . شاید بشور کاری کرد. رفتم تو خیابون ها راه رفتم. تو جنگل فریاد زدم ولی هنوز از این قوانین وحشتناک دلگیرم . به امید تغییر این قوانین. چرامن باید برای حقوق زنان بجنگم وقتی کودکان و جوانان ایران در معرض خطر جدی هستند. این دختران امروز هستند که زنان فردا می شوند. این دختران امروز هستند که مادران فردا هستند و "احسان کردن" را باید یاد بگیرند و رندگی بدهند و نه آنکه رندگی گرفتن را یاد بگیرند.
و
به یاد بهنود ها یک دقیقه سکوت در دل

ما "فردا " چه برای گفتن داریم وقتی آنها روزی هزار بار می‌ميرند

2009-10-07T12:20:00.008+02:00

هزار چیز نوشته بودم برای این هفته اما یک خبر دنیایی من را بهم ریخت و هم را به گوشه گذاشتم تا خاک بخورد

فریاد از بی رحمی این دنیا
او "طناب دار "را احساس می کند و باز طنابی نمی آید
باز کوله بار بر زمین می گذارد و شاید بگویند تو مسافر نیستی
چکار کنیم تا سفر نکند
ما "نمی توانیم" این غافله را از حرکت باز داریم
چه ضعیف هستیم
هر بار که می گویند بهنود فردا می رود من می نشینم و فقط اشک می ریزم و پیش خود می گوییم:
می داند ، آخرین سفر زندگی اش چگونه است و به کجا می رود
خود برای آن تصمیم نگرفته است
خود مقصد را تعیین نکرده است
تنها می داند که با این طناب بی احساس به سفر می رود
چه کوتاه است زمان عبور و چه پر مشقت
بی لذت است این سفر
از خود سوال می کنم
بهنود درآن لحظات سرد و بی صدای عبور بی همراه و همدم است!
شاید همراه او دل بریدن از این روزگاز اسارت است
شاید هم به پرده کشیدن تمام روزهای واقعی زندگی است
کدام زندگی را به یاد بیاورد آن روز ها که او و همبند ان او هر روز هزار بار در آن می میرد
اما همدم اش در آن لحظه تنهایی می شود
...

فقط جان کندن
و
رفتن است

او است که به انتظار این طناب لعنتی باید روز شماری کند
دلم می خواست بوم و رنگ را به او می دادم
و او می کشید از امروز خودش و فردای ما .
راستی بهنود جه تصویری از امروز خود در سر دارد
فردا ما را چگونه می کشد
و ما "فردا " چه برای گفتن داریم
ما که امروز مهر سکوت بر لب زده ایم
ای وای
دین ما مگر دین بخشش نیست
فرهنگ ایرانی ما مگر آیین دوست داشتن نیست
پس
بهنود را به این سفر نفرستید.
....
خدایا از تو مدد که ما بی توانیم

شیواشفاهی

و وقتی تاریخ به جغرافی پیوست و جغرافی به تاریخ می خواهد بپیوندد....

چشمان چون مهر او

امتحان می شود 1 2 3 یک دو سه ...

چه روزهای است این روزهای راهرو باریک زندگی

روز پدر مبارک باد

توی اون کوچه بن بست

بدون هیچ کلمه ای !

دیوار دوستی ما

گاهی دوستی ها چون یک دیوار کاهگلی در کوچه باغ زندگی ست

زیبا ست

ولی بی اساس

با تکانی می ریزد

و با هر نم بارانی

شسته می شود

گِل می شود

و

در جوی میان کوچه زندگی می رود

و از او فقط "هیچ" می ماند

راستی

می شناختی آن دیواری که با اشک گنجشکَکِ اشی مشی شسته شد

روز مادر فرخنده باد

به یاد ماهی های سفر کرده دوران ما

نیمه اردی بهشت

مرا به خانه ام ببر و دیگر هیچ

امروز اقدام و پبشگیری کنیم ، فرا دیر است

بوسه ای بر گونه بهار

من از درون غصه ها و قصه ها بر آمدم ....

نیلا

سلام به سال دوهزار و یازده میلادی

چه یلدای است امسال؟؟

فقط به یاد پرواز همیشگی شهداد

"آن روز بعد از امروز"

ترانه‌ی آب دریا

وطن

و فردا پر آفتاب ما زود می آید

. . . .

تــو اگر در طپش بــاغ ، خدا را دیــدیهمت کنو بگــو ماهی هاحوضشـان بی آب استسهراب سپهری

بزن بريم باد و باد ! بزن بریم از اينجا!

یک نگاه مهربان و شاید نگاهی برای خداحافظی

Student Conference on Microbial Communication

سه نقطه پشت سر هم

درخت خرمالو

نه دیگه این واسه ما دل نمیشه

مدرنته و دوستی۲

مدرنیته در دوستی

دلی برای مهربانی ها

در پاسخ به خانم صدر

عاشقی

به اندازه فقط یک نقطه (.)

فردا

سال نو دامن کشان می آید

یک جا خواندم:

بی عنوان فقط از زبان لسان الغیب می گویم . . . .

به جنگ ستاره ها رفتید و خورشید را فراموش کردید.

کپنهاگ و یک اشتباه دیگر

. . .

این اجلاس کپنهاگ و داستان زبان سرخ در دهان ما

همایش ملی حقوق و اخلاق در زیست فناوری

دانشنامه‌ای با عنوان: «اسلامی – کشاورزی، منابع طبیعی و محیط زیست»

غریب و حیران و تنها

سه سال گذشته ولی در نهایت ناباوری

دنیا بی‌ کامپیوتر

الان اینجا نوشتنم گرفته وسط کلاس درس

ما "فردا " چه برای گفتن داریم وقتی آنها روزی هزار بار می‌ميرند

تــو اگر در طپش بــاغ ، خدا را دیــدی
همت کن
و بگــو ماهی ها
حوضشـان بی آب است
سهراب سپهری