۱۳۸۷ تیر ۴, سه‌شنبه

An die Mutter



در سینه من عشقی ست ودر فکر من اندیشه ای ،صدایت امید است و کلامت دریا،آیا با کلمات می توان با تواز یک عشق بی پایان گفت . بارها گفتم که دوستت دارم . شنیدی و من با امید به آن برق مهربان نگاهت باز می گویم و می گویم . که هزار بار بر دستانت بوسه می زنم و با هر بار فریاد می زنم ، "مادر،دوستت دارم."


An die Mutter


Obgleich kein Gruß, obgleich kein Brief von mir
So lang dir kommt, lass keinen Zweifel doch
Ins Herz, als wär die Zärtlichkeit des Sohns,
Die ich dir schuldig bin, aus meiner Brust
Entwichen. Nein, so wenig als der Fels,
Der tief im Fluss vor ew'gem Anker liegt,
Aus seiner Stätte weicht, obgleich die Flut
Mit stürm'schen Wellen bald, mit sanften bald
Darüber fließt und ihn dem Aug entreißt,
So wenig weicht die Zärtlichkeit für dich
Aus meiner Brust, obgleich des Lebens Strom,
Vom Schmerz gepeitscht, bald stürmend drüber fließt
Und von der Freude bald gestreichelt, still
Sie deckt und nie verhindert, dass sie nicht
Ihr Haupt der Sonne zeigt und ringsumher
Zurückgeworfen Strahlen trägt und dir
Bei jedem Blicke zeigt, wie dich dein Sohn verehrt.

Johann Wolfgang von Goethe . 1749 - 1832










هیچ نظری موجود نیست: