رد شدن به محتوای اصلی

پست‌ها

نمایش پست‌ها از April, 2011

مرا به خانه ام ببر و دیگر هیچ

شب آشیان شبزده آمارچکاوک شکسته پر رسیده ام به ناکجا مرا به خانه ام ببر کسی به یاد عشق نیست کسی بفکر ما شدن از آن تبار خود شکن تو مانده ای و بغض من
امروز و دیروز و روزها می گذرند و می روند و من هنوز میان افکار بی انتها کتاب بدست می گیرم. می خواهم بنویسم، نمی شود و قلم بر روی صفحه سپید سر نمی خورد و اثری از آن نمی ماند و اشک است، که بر گوشه گوشه صفحه نهفته درسینه، نقشی از یک سرود را می کشد. با عزیز دلی و یار کودکی، از روزهای گذشته سخن از روزها ی کودکی می گفتیم و لحظه ای به یاد صداهای آشنای کودکی لبخند و تبسم با صدا و اما بعد یک سکوت همیشگی و بی پایان. منتظر یک لحظه زلزله ای برای شکستن دیوارهای بین من و تو و او، برای ما شدن و های های صدای گریه ای که تمام می کند رویای این زلزله را و سینه که سنگ می شود و یاداش می رود که دوست می رود و من نگاهش نمی کنم و گریه که نمی آید و حتی خنده ها هم یادشون رفته بر لب من بنشینند و دیگر نمی شود نوشت ... باز فقط سکوت را می نویسم .... دلم گرفت. خسته بودم، رفتم سراغ صدای داریوش و با تک تک سلولهای این بدن آزاد ولی اسیر د انفرادی خانه ام درغربت گوش کردم و دلم یا…

امروز اقدام و پبشگیری کنیم ، فرا دیر است

و امروز روز" بهداشت جهانی" بود و موضوع مورد بحث امسال ، مواد مخدر است این آتش خانمان سوزکه مدتها است که به جان کشور ما افتاده است، ایران بعنوان یک کشورهای که بیشترین مصرف مواد مخدر را دارد شناخته شده است. کشور ما متاسفانه در اعدام توزیع کنندگان مواد مخدر هم رتبه یک را در سطح جهان دارد ولی این سوال برای من همیشه مبهم و بی جواب است، اعدام راه مبارزه با مواد مخدر می باشد؟ سوزاند مواد مخدر که در سطح ایران قاچاق می شود راهی برای جلوگیری از مصرف این مواد افیونی است؟ در کشور اسلامی که طبق قوانین دینی ما مصرف مواد مخدر مجاز نیست و اعتیاد برای مسلمین ممنوع می باشد، چه باید کرد که آینده_سازان ایران را از ابتلا به بیماری اعتیاد واکسینه کنیم؟ می دانیم که درمان آن با اعدام و گرفتن جان قاچاقچیان راه مبارزه نیست.
آمار به امید روزی که مصرف مواد مخدر تنها در صنعت داروسازی و خدمات درمانی و پزشکی باشد.