رد شدن و رفتن به محتوای اصلی

سال نو دامن کشان می آید


بو بهار می آید هر چند که این آسمان خاکستری است و باز باران می بارد.
باز باران می باراد با ترانه و باز از این آسمان باران می بارد می گفتند که آب نور بر دل می آورد
وای خورشید خانم از پشت ابر ها نور باران می کند و تو خاکستری هیچ توانی نداری ودر رنگین کمان زلال قطره ها فردا را می بینیم
آسمان دل ما آبی است و دشت فکرمان سبز و پر شقایق و ارژنگی بر سینه اندیشه

ای خانه، باز دور از تو سال نو را آغاز می کنم، باز این شادمانی باستانی را با تو، اما دور از تو جشن می گیرم ودر کنار هفت سین که امسال بر سفره قلمکار پهن کردم تا ایرانی باشد این نشان ایرانی و در میان همه و همه نقشه ای از خانه و مام وطن نهادم و مولانا را هم امسال آذین بخش آن کردم با شاهنامه خلوت که کردم و حافظ راگشودم چه زیبا گفت :
دل ما به دور رويت ز چمن فراغ دارد
که چو سرو پايبند است و چو لاله داغ دارد

با یاد شقایق های دشت ارژنگ وطن سال هزار وسیصد و هشتاد و نه را آغاز می کنم. دلم با ایرانیان است و در خانه

در ته دل امید است ، آرامشی که نمی دانم از کجا می آید. امیدوارم خانه دل را به خوبی خانه تکانی کرده باشم و آماده باشم برای قدم نهادن به سالی پر امید و مثل هر سال پر تلاش.
برای تو دوست مهربان شروعی خوب را آرزو می کنم و زمزمه می کنم

سال نو مبارک

نظرات

طليعه گفت…
عيدت مبارك شيوا جان. اميدوارم هميشه سلامت و شاد باشي گلم.
‏ناشناس گفت…
شیوا جان تو نه دوری که در دل ما جای داری هنوز شوق گرم دوستی تو بر دیوار مدرسه بانگ میزند بهار آمد بهاری دیگر.دوستت دارم همکلاس دوران پاک کودکی........... دوستت دارم
میترا

پست‌های معروف از این وبلاگ

گوشه تیره این تخته نوشت: در دل کوچک من درد زیاد است ولی یاد خدا هست.

...


امشب غم دیروز و پریروز و فلان سال و فلان حال و فلان مال و که بر باد فنا رفت نخور بخدا حسرت دیروز عذاب است ........ دیوانه و عاقل همه گی جامه بپوشید  و در شادی این کودک آن پیر زمین گیر و فلان بسته به زنجیرو زن و مرد بکوشید ...... امشب غم دیروز و پریروز و فلان سال و فلان حال و فلان مال و
برقصید و بخندید

و من امروز صد بار این آهنگ را گوش کردم . روی ابن دیوار می نویسم که در دل من هزار درد است اما خدای من هست . نمی دانم چرا امروز  اما  بخندید و بخوانید و بپوشید و بنوشید و برقصید  که  زندگی ادامه دارد .  آمار

با تاخیر به دلیل مشق و درس، چند کلمه در مورد انتخابات اخیر در آلمان

اینجانبدراین هفته ایکهگذشته حرف نزدم و مشغول مشق و درس بودم راست و حسینی اش زا بخواین بدونین، نمی‌‌خواستم هم حرفبزنم، مامان خانمی من امروز کلی‌ این بلاگ من را به باد اعتراض گرفتن و طبقمعمول به حمایت از بابا بلند شدن و که من را یک جوجه نویسنده هستم و دارم تمرین می کنمو با نوشتنایناحساسات گم شدم را دارم خودم را با نوشتن پیدا می کنم و مشغول پیدا کردن راه و رمز نوشتن هستم .من هم طبق معمول بچه حرف گوش کن ، گفتم به روی چشم وبا درادن نودونه درصد حق مسلم به مامان و یک درصد به خودم گفتم سعی‌ می کنم از اینبه بعد زیاد ننویسم چون ممکن این مطالب من گش برود و در سخنرانی‌‌های مهم در سطح شورای امنیتاز مطلب من پش بروند، حالا حق کپی فدای سر همه، گوشه آن‌ بندگان خدا رابگو که حرف های بند تنبانی من را بایدگوش کتتد ولی بعد از اون شاید دکتر های گوش و حلق و بینی به دلیل بیمار زیاد رد سطح دنیا حامی من بشوند و من را بدازن ریسس سازمان بهداشت جهانی و بعد من می دونم چطوری بر روی زخم این محیط ریست مرهم بگذارمولی خوب بگم که برای مامان خانومی عزیز اول یکسخنرانی ناب در باب مرد سالاری بابا مهربونم کردمکه مامان را شس…

عزیزم کجایی؟ دقیقا کجایی؟ کجایی تو بی من، تو بی من کجایی؟

یه پاییز زرد  و  زمستون سرد  و یه زندون تنگ  و  یه زخم قشنگ  و غم جمعه عصر  و  غریبی حصر  و یه دنیا سوال  و  تو سینم گذاشتی ... جهانی دروغ  و  یه دنیا غروب  و یه درد عمیق  و  یه تیزی تیغ  و یه قلب مریض  و  یه آه غلیظ  و یه دنیا محال  و  تو سینم گذاشتی .... رفیقم کجایی دقیقا کجایی کجایی تو بی من، تو بی من کجایی رفیقم کجایی دقیقا کجایی کجایی تو بی من، تو بی من کجایی .... آه ای حبیبم یه دنیا غریبم کجایی عزیزم بیا تا چشامو تو چشمات بریزم نگو دل بریدی خدایی نکرده ببین خواب چشمات با چشمام چه کرده همه جا رو گشتم کجایی عزیزم بیا تا رگامو تو خونت بریزم بیا روتو رو کن منو زیر و رو کن بیا زخمامو یه جوری رفو کن ..... عزیزم کجایی دقیقا کجایی کجایی تو بی من، تو بی من کجایی عزیزم کجایی دقیقا کجایی کجایی تو بی من، تو بی من کجایی

هفته ها پشت سر هم آمدند و رفتند ٫ یک انتظار جالب که شاید ناشی از نیازی بود٫ در عمق وجود ما. نمی دانم چرا بعد از مدت ها دور از وطن دوشنبه شب ها یک احساس خوب را در وجودمان رقم می خورد. انتظار سخت است ولی این انتظار خوب بود یک جوری رفو زخم دوری بود شاید . نمی دونم فقط انتظاری که می گفت : ای وای چرا دوشنبه نمی شود و دوشنبه می شد…