رد شدن و رفتن به محتوای اصلی

هیچ

او را به خاک سرد سپرد م

چشم گشودم

می دانی

خواب خوشی بود

ولی

بی رنگ ، سیاه و سپید

دریا بود

ولی

آرام ،بی موج

در میان خروشان

اما

تلا طم وجودش

خاکی بود

نه

آسمانی نبود

طوفان بود

ولی

بی روح

تاریک بود

آیا هیچ بود؟؟؟؟

نه

هیچ هم نبود

راستی

هیچ ِ هیچ بود

اصلاَ

بی اثر

بی ثبات

بی آزار

...

یار گفت

هنر مندی ست

با سردی

با بی رحمی

با بی روحی

همسفر شدن

حرکت را دیدن

و ثابت ماندن

با هیچ ِ هیچ در مسیری همراه شدن

و ره پیمودن

با نبود ها همقدم شدن

آخر

من همبستر شیون دل شدم

. . . .

هیچ ِ هیچ را با آوای چنگ بدرقه کردم

و به قبرستان سیاه فراموشی سپردم




این مطلب را من حیلی وقت پیش نوشته بودم یک شبی که به مجسمه هیچ پرویز تناولی فکر می کرد م. آن روز که گیتی تناولی انگشتر هیچ را در انگشت داشت من فکر کردم عمو تناولی چرا باید از هیچ و نبود بگوید . من امروز آن هیچ را در وجود انسان ها می بینم آنان که دروغ می گویند و آنان که پاک نیستند و آنان که خدا در چهار چوب زندگی خود نمی خواهند ببینند.آیا راستی می شود مجسمه از آنان ساخت که هیچ هیچ هستند؟. . . .. . .

تناولی از نیست به بود می خواهد برسد و من در مسیر دیگر می خواهم مراحل پست تر از نبود را ببینم ولی اصل هیچ است و بس .



نظرات

‏bahar گفت…
هیچ، هیچ است حتی اصل هم نیست

پست‌های معروف از این وبلاگ

گوشه تیره این تخته نوشت: در دل کوچک من درد زیاد است ولی یاد خدا هست.

...


امشب غم دیروز و پریروز و فلان سال و فلان حال و فلان مال و که بر باد فنا رفت نخور بخدا حسرت دیروز عذاب است ........ دیوانه و عاقل همه گی جامه بپوشید  و در شادی این کودک آن پیر زمین گیر و فلان بسته به زنجیرو زن و مرد بکوشید ...... امشب غم دیروز و پریروز و فلان سال و فلان حال و فلان مال و
برقصید و بخندید

و من امروز صد بار این آهنگ را گوش کردم . روی ابن دیوار می نویسم که در دل من هزار درد است اما خدای من هست . نمی دانم چرا امروز  اما  بخندید و بخوانید و بپوشید و بنوشید و برقصید  که  زندگی ادامه دارد .  آمار

با تاخیر به دلیل مشق و درس، چند کلمه در مورد انتخابات اخیر در آلمان

اینجانبدراین هفته ایکهگذشته حرف نزدم و مشغول مشق و درس بودم راست و حسینی اش زا بخواین بدونین، نمی‌‌خواستم هم حرفبزنم، مامان خانمی من امروز کلی‌ این بلاگ من را به باد اعتراض گرفتن و طبقمعمول به حمایت از بابا بلند شدن و که من را یک جوجه نویسنده هستم و دارم تمرین می کنمو با نوشتنایناحساسات گم شدم را دارم خودم را با نوشتن پیدا می کنم و مشغول پیدا کردن راه و رمز نوشتن هستم .من هم طبق معمول بچه حرف گوش کن ، گفتم به روی چشم وبا درادن نودونه درصد حق مسلم به مامان و یک درصد به خودم گفتم سعی‌ می کنم از اینبه بعد زیاد ننویسم چون ممکن این مطالب من گش برود و در سخنرانی‌‌های مهم در سطح شورای امنیتاز مطلب من پش بروند، حالا حق کپی فدای سر همه، گوشه آن‌ بندگان خدا رابگو که حرف های بند تنبانی من را بایدگوش کتتد ولی بعد از اون شاید دکتر های گوش و حلق و بینی به دلیل بیمار زیاد رد سطح دنیا حامی من بشوند و من را بدازن ریسس سازمان بهداشت جهانی و بعد من می دونم چطوری بر روی زخم این محیط ریست مرهم بگذارمولی خوب بگم که برای مامان خانومی عزیز اول یکسخنرانی ناب در باب مرد سالاری بابا مهربونم کردمکه مامان را شس…

عزیزم کجایی؟ دقیقا کجایی؟ کجایی تو بی من، تو بی من کجایی؟

یه پاییز زرد  و  زمستون سرد  و یه زندون تنگ  و  یه زخم قشنگ  و غم جمعه عصر  و  غریبی حصر  و یه دنیا سوال  و  تو سینم گذاشتی ... جهانی دروغ  و  یه دنیا غروب  و یه درد عمیق  و  یه تیزی تیغ  و یه قلب مریض  و  یه آه غلیظ  و یه دنیا محال  و  تو سینم گذاشتی .... رفیقم کجایی دقیقا کجایی کجایی تو بی من، تو بی من کجایی رفیقم کجایی دقیقا کجایی کجایی تو بی من، تو بی من کجایی .... آه ای حبیبم یه دنیا غریبم کجایی عزیزم بیا تا چشامو تو چشمات بریزم نگو دل بریدی خدایی نکرده ببین خواب چشمات با چشمام چه کرده همه جا رو گشتم کجایی عزیزم بیا تا رگامو تو خونت بریزم بیا روتو رو کن منو زیر و رو کن بیا زخمامو یه جوری رفو کن ..... عزیزم کجایی دقیقا کجایی کجایی تو بی من، تو بی من کجایی عزیزم کجایی دقیقا کجایی کجایی تو بی من، تو بی من کجایی

هفته ها پشت سر هم آمدند و رفتند ٫ یک انتظار جالب که شاید ناشی از نیازی بود٫ در عمق وجود ما. نمی دانم چرا بعد از مدت ها دور از وطن دوشنبه شب ها یک احساس خوب را در وجودمان رقم می خورد. انتظار سخت است ولی این انتظار خوب بود یک جوری رفو زخم دوری بود شاید . نمی دونم فقط انتظاری که می گفت : ای وای چرا دوشنبه نمی شود و دوشنبه می شد…